Page 164 - 60-03-117 TH2560
P. 164

3.4 ควำมเปรำะบำงของคนจน                             10% ที่มีฐานะความเป็นอยู่ดีที่สุด มีโอกาสเข้าศึกษาในระดับ
                                                                     เดียวกันนี้ถึง 70% เรื่องมาตรฐานและคุณภาพของการศึกษา
                       เพราะความยากจนสามารถน�าไปสู่สภาพที่ด้อยกว่า   ที่ได้รับนั้นคงไม่ต้องพูดถึงว่าจะแตกต่างกันเพียงใด
                 ในทุกมิติของชีวิต  ไม่ว่าจะเป็นเศรษฐกิจ  การศึกษา        ในเรื่องสุขภาพ คนจนมีสิทธิที่จะได้รับบริการรักษา
                 สิ่งแวดล้อม สุขภาพ หรือแม้แต่ในด้านความยุติธรรม คนจน  พยาบาลที่รัฐจัดให้ เช่นเดียวกับคนที่ไม่จน แต่ก็มีความ
                 จึงมีความเสี่ยงมากกว่าที่จะได้ประสบกับสิ่งที่ไม่ดีเหล่านั้น   เหลื่อมล�้าอย่างมาก กล่าวคือ ค่าใช้จ่ายต่อคนต่อปีส�าหรับ

                 ตรงนี้ควรท�าความเข้าใจให้ดีก่อนว่า สิ่งที่เป็นปัญหาจริงๆ   บริการรักษาพยาบาลที่รัฐจัดให้กลุ่มคนรายได้น้อย (เกษตรกร
                 อาจไม่ใช่เรื่องที่ว่าคนจนไม่มีสิทธิเข้าถึงบริการต่างๆ ในสังคม  ผู้ใช้แรงงาน) ในระบบประกันสุขภาพแห่งชาติ (บัตรทอง)
                 สมัยใหม่นั้นพลเมืองทุกคน ไม่เลือกว่าจะมีฐานะยากจนหรือ  และประกันสังคม ต�่ากว่าที่จ่ายให้ข้าราชการและพนักงาน
                 มั่งคั่ง ก็ มีสิทธิ ไม่ต่างกันในการเข้าถึงบริการพื้นฐานที่จ�าเป็น  รัฐวิสาหกิจซึ่งเป็นกลุ่มที่มีรายได้ดีกว่า ประมาณ 4 เท่า

                 ส�าหรับชีวิต โดยเฉพาะในส่วนที่รัฐจัดให้ แต่ปัญหาส�าหรับ  น่าสังเกตว่า ช่องว่างระหว่างค่าใช้จ่ายที่รัฐจัดให้ส�าหรับ
                 คนจนอยู่ที่การเข้าถึงบริการเหล่านั้นใน ปริมาณและคุณภาพ   คนสองกลุ่มนี้ขยายกว้างขึ้นเรื่อยๆ ตลอดเวลาประมาณ
                 ที่ด้อยกว่า และบ่อยครั้งก็ด้อยกว่ามากเสียจนไม่เพียงพอ  10 ปีที่ผ่านมา
                 ส�าหรับการด�ารงชีวิตที่มีคุณภาพอย่างที่ควรจะเป็น กล่าว   ในเรื่องการเข้าถึงความยุติธรรมก็ไม่ได้ต่างกัน คนจน

                 อีกนัยหนึ่ง คนจนมีสิทธิ แต่ด้อยโอกาส เช่นนี้กระมังเราจึง  มีสิทธิเข้าถึงความยุติธรรมภายใต้กฎหมาย เช่นเดียวกับ
                 พูดกันว่า “คนจนคือคนด้อยโอกาส”                      คนกลุ่มอื่น แต่โอกาสที่จะได้รับความยุติธรรมด้อยกว่ามาก
                       ขอให้ดูในเรื่องการศึกษาเป็นตัวอย่าง ในเรื่องนี้   เอกสารของคณะกรรมการปฏิรูป (คปร.) ที่เผยแพร่เมื่อ

                 สิทธิของคนจนก็คืออันเดียวกับสิทธิของคนไทยทุกคน   พ.ศ. 2554 ชี้ให้เห็นว่ากว่า 90% ของผู้ต้องขังประมาณ
                 แต่ความจริงแล้ว คนจนส่วนใหญ่มีโอกาสได้รับการศึกษาใน  2.4 แสนคนในเวลานั้นเป็นคนจน ในจ�านวนนี้มีผู้ที่ถูกขัง
                 ปริมาณและคุณภาพที่แตกต่างจากที่คนรวยได้รับ ลูกหลาน  ก่อนตัดสินคดีกว่า 50,000 คน เหตุเพราะไม่มีเงินประกันตน
                 คนจนมีสิทธิได้รับการศึกษาขั้นพื้นฐาน (อนุบาล – มัธยม  ในระหว่างการด�าเนินคดี และมีอีกมากที่ศาลตัดสินให้ต้อง

                 ปลาย) ที่รัฐจัดให้ฟรี เช่นเดียวกับลูกหลานคนรวย แต่จ�านวน  เสียค่าปรับ แต่ไม่มีเงินจึงต้องถูกขังแทน ลักษณะเช่นนี้
                 เด็กจากครอบครัวยากจนและครอบครัวฐานะดีที่ได้รับ  เหมือนเป็น “สองมาตรฐาน” ในระบบยุติธรรม ที่บางที
                 การศึกษาในระดับนี้ก็ต่างกันมาก เช่น รายงานการวิเคราะห์  มีผู้กล่าวเชิงเสียดสีว่า “คุกมีไว้ขังคนจน”

                 ความยากจนและความเหลื่อมล�้าในประเทศไทย ปี 2558           วิเคราะห์เช่นนี้แล้วจะเห็นว่าความเปราะบางของ
                 ชี้ให้เห็นว่า กลุ่มประชากร 10% ที่มีฐานะความเป็นอยู่  คนจนนั้นเชื่อมโยงอยู่กับความเหลื่อมล�้าทางสังคมซึ่งมี
                 ด้อยที่สุด มีโอกาสเข้าศึกษาในระดับมัธยมปลาย (รวม ปวช.)  รากฝังแน่นอยู่ในโครงสร้างสังคมที่ไม่เป็นธรรม ดังกล่าวแล้ว
                 ซึ่งเป็นการศึกษาขั้นพื้นฐานเพียง 39% ขณะที่กลุ่มประชากร  ข้างต้น





                                                            4. คนพิกำร



                 4.1 ควำมพิกำร                                            ถ้าจะว่าตามความหมายที่องค์การอนามัยโลกให้ไว้
                                                                     ตั้งแต่ปี 2544 ในเอกสาร การจ�าแนกนานาชาติว่าด้วย
                       เราอาจจะเคยพบเห็นคนพิการมามาก แต่ถ้าถามว่า    การท�างานของร่างกาย ความพิการ และสุขภาพ (Interna-
                 อะไรคือ ความพิการ หลายคนอาจจะบอกได้ยาก หากจะ        tional Classification of Functioning, Disability and

                 ท�าความเข้าใจว่าใครบ้างคือคนพิการ และความพิการท�าให้  Health -- เรียกย่อๆ ว่า ICF) ความพิการเป็นเรื่องที่ค่อนข้าง
                 คนเปราะบางอย่างไร เราควรจะท�าความเข้าใจให้ชัดว่า    ซับซ้อน และมีหลายมิติที่เกี่ยวข้องกันอยู่ สิ่งส�าคัญที่จะชี้วัด
                 อย่างไรเรียกว่า “ความพิการ”                         ว่าพิการหรือไม่พิการอยู่ที่ กิจกรรม ซึ่งรวมการท�างานของ






                                                          เสริมพลังกลุ่มเปราะบาง สร้างสังคมที่ไม่ทอดทิ้งกัน  163




        60-03-117 152-180 sukapap new30-3 i_coated.indd   163                                                         3/30/17   9:55 PM
   159   160   161   162   163   164   165   166   167   168   169