Page 169 - 60-03-117 TH2560

รูปที่ 3 จ�านวนและร้อยละของคนพิการประเภทต่างๆ
% คน

ทางการเคลื่อนไหว 52.1 52.1 794,648 จำนวนคน 794,648 รอยละ
ทางการไดยิน 19.7 19.7 300,265 800,000 60 52.1
700,000
ทางการเห็น 11.5 11.5 175,692 600,000 50

ทางจิตใจ-พฤติกรรม 7.9 7.9 120,785 500,000 40
30
400,000
ทางสติปญญา 7.7 7.7 117,887 300,000 300,265 20 19.7
ออทิสติก 0.6 0.6 9,125 200,000 175,692 120,785 117,887 10 11.5 7.9 7.7
ทางการเรียนรู 0.5 0.5 7,432 100,000 9,125 7,432 0 0.6 0.5
0
รวม 28.2 430,921 ทางการไดยิน ทางการเห็น ทางจิตใจ ออทิสติก ทางการเรียนรู ทางการไดยิน ทางการเห็น ทางจิตใจ ทางสติปญญา ออทิสติก ทางการเรียนรู
ทางสติปญญา
พิการมากกวา 1 อยาง 110,497 ทางการเคลื่อนไหว ทางการเคลื่อนไหว

ที่มา: กรมส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ 2559

กว่าคนทั่วไป เหมือนคนที่ภูมิคุ้มกันโรคบกพร่อง ย่อมอ่อนแอ กับคนทั่วไป โดยไม่มีการแบ่งแยกหรือเลือกปฏิบัติ ในเรื่อง
และเสี่ยงต่อความเจ็บป่วยมากกว่าคนที่ภูมิคุ้มกันปกติ การเข้าถึงบริการพื้นฐานที่จ�าเป็นส�าหรับชีวิต เช่น การศึกษา

เหตุที่เป็นเช่นนั้นก็เพราะความพิการเป็นสิ่งที่มาจ�ากัด สุขภาพ การเดินทาง การท�างานและการได้รับค่าจ้างที่
ความสามารถของบุคคลในการปฏิบัติกิจวัตรในชีวิตประจ�า เป็นธรรม
วัน และในเรื่องอื่นๆ ที่มีความส�าคัญต่อชีวิต เช่น การดูแล การที่คนบางคนมีความบกพร่องทางการได้ยิน
สุขภาพ การท�างานหารายได้ หรือการเข้ามีส่วนร่วมในสังคม (หูหนวก) ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่มีโอกาสสื่อสารกับคน

อย่างมีศักดิ์ศรี เมื่อเทียบคนทั่วไปคนพิการจึงมีความเปราะ อื่นตลอดชีวิต แต่หมายความว่าสังคมจะต้องให้สิทธิในการ
บางทั้งในทางสุขภาพ เศรษฐกิจ และสังคม ปัญหาส่วนตัว สื่อสารแก่พวกเขา ด้วยการจัดให้มีการสอนทักษะและบริการ
บุคคล คือเหตุผลเพียงพอที่คนพิการควรจะได้สิทธิที่จะได้รับ ล่ามภาษามือ เพื่อพวกเขาจะสื่อสารกันเองและสื่อสารกับ
การเอาใจใส่ดูแลที่เหมาะสม ทั้งจากคนรอบข้างและจาก คนอื่นได้ ในท�านองเดียวกัน การที่คนจ�านวนหนึ่งมีข้อบกพร่อง

สังคม ทางการเคลื่อนไหว (เดินไม่ได้) ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเขา
ในแง่ปัญหาสังคม มีประเด็นส�าคัญที่เกี่ยวข้องกันอยู่ จะไม่มีสิทธิไปไหนมาไหนได้เอง แต่เป็นความรับผิดชอบของ
อย่างน้อย 2 เรื่อง เรื่องแรก คือ การที่คนพิการจะต้องได้รับ สังคมที่จะให้พวกเขามีสิทธิไปไหนมาไหนได้ เหมือนคนทั่วไป
การช่วยเหลือดูแลที่เหมาะสม ไม่เฉพาะจากคนในครอบครัว ด้วยการจัดให้มีเครื่องอ�านวยความสะดวกที่เหมาะสม และ

เท่านั้น แต่จากสังคมและรัฐด้วย ในแง่นี้การให้ความช่วยเหลือ มีบริการขนส่ง รวมทั้งสถานที่สาธารณะที่เอื้อต่อการเดินทาง
ดูแลส�าหรับคนพิการนั้นเป็นความรับผิดชอบโดยตรงของ และการใช้ประโยชน์ของพวกเขา ทั้งนี้ บริการต่างๆ เหล่านั้น
สังคม เรื่องที่สอง เกี่ยวกับสิทธิมนุษยชน ความจริงมีอยู่ว่า จะต้องมุ่งที่จะบูรณาการพวกเขาเข้าเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน
ความพิการและคนพิการเป็นประเด็นสิทธิมนุษยชน ในฐานะ กับคนทั่วไปในสังคม โดยหลีกเลี่ยงการท�าให้พวกเขาเกิด

คนๆ หนึ่ง คนพิการมีสิทธิที่จะได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียม ความรู้สึกว่าตนเป็น “พลเมืองชั้นสอง”

168 สุขภาพคนไทย 2560

60-03-117 152-180 sukapap new30-3 i_coated.indd 168 3/30/17 9:55 PM