Page 93 - hpp_9y_ebook58_08_07_001

ปฏิรูปสุขภาพ ปฏิรูปประชาธิปไตย :
นโยบายสาธารณะ การมีส่วนร่วมกับประชาธิปไตยแบบร่วมไตร่ตรอง 93

พ.ศ. 2538-2552 ส่วนแร่ใยหินอีกกลุ่มหนึ่ง คือกลุ่มเซอร์เพนไทน์ (Serpentine)
คือ แร่ใยหินชนิดไครโซไทล์ (Chrysotile) ยังสามารถน�าเข้ามาใช้ในประเทศได้

โดยต้องขออนุญาตก่อน เพราะถือว่าเป็นวัตถุอันตรายชนิดที่ 3 ตามพระราชบัญญัติ
วัตถุอันตราย พ.ศ. 2535
ปัจจุบัน มีหลักฐานทางวิชาการแสดงให้เห็นว่าแร่ใยหินนอกจากจะท�าให้

เป็นโรคปอดเรื้อรังแล้ว ยังเป็นสาเหตุของการเกิดมะเร็งได้ และองค์การอนามัย
โลกได้ประกาศชัดเจนอย่างเป็นทางการว่าแร่ใยหินทุกชนิดท�าให้เกิดมะเร็ง

ประเทศต่างๆ จึงมีการด�าเนินการยกเลิกการใช้แร่ใยหินกันอย่างกว้างขวาง ใน
ขณะที่ประเทศไทยยังมีการอนุญาตให้ใช้แร่ใยหินอยู่ 1 ชนิด คือ แร่ใยหินชนิด
ไครโซไทล์ (Chrysotile) โดยที่สังคมส่วนใหญ่ โดยเฉพาะผู้ที่ต้องท�างานเกี่ยวข้อง

กับแร่ใยหิน เช่น คนท�างานในสถานประกอบการที่ใช้แร่ใยหินเป็นวัตถุดิบ และ
ผู้รื้อถอนอาคารที่มีแร่ใยหินเป็นวัสดุ ยังมิได้ตระหนักถึงภัยอันตรายและความ

เสี่ยงนี้อย่างเพียงพอ นักวิชาการด้านสาธารณสุขและเครือข่ายคุ้มครองผู้บริโภค
จึงเห็นว่ามีความจ�าเป็นที่จะต้องด�าเนินมาตรการยกเลิกการใช้แร่ใยหินเพื่อ
คุ้มครองและป้องกันภัยอันตรายจากแร่ใยหิน ในขณะที่ ฝ่ายที่ไม่เห็นด้วยกับการ

ยกเลิก คือ ผู้ประกอบการอุตสาหกรรมที่ใช้แร่ใยหินในการผลิตผลิตภัณฑ์ต่างๆ
ส่วนหน่วยงานภาครัฐที่ท�าหน้าที่ก�ากับดูแลนั้น ส่วนหนึ่งเห็นว่าการยกเลิกต้อง

ใช้เวลาและต้องพิจารณาความเป็นไปได้ในทางปฏิบัติด้วย
ส�านักงานคณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติ (สช.) ได้น�าประเด็นข้อขัดแย้ง
เรื่องการยกเลิกการใช้แร่ใยหินในประเทศไทยเข้าสู่กระบวนการสมัชชาสุขภาพ

แห่งชาติครั้งที่ 3 ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2553 เพื่อให้ทุกภาคส่วนที่เกี่ยวข้องมา
ร่วมกันก�าหนดนโยบายเพื่อควบคุมความเสี่ยงจากแร่ใยหิน สมัชชาสุขภาพแห่ง

ชาติในครั้งนั้นมีมติให้ “กระทรวงอุตสาหกรรม ด�าเนินการควบคุมแร่ใยหินที่เป็น
วัตถุดิบ (ไครโซไทล์) ให้เป็นวัตถุอันตรายชนิดที่ 4 อย่างเร่งด่วน ภายในปี 2555