Page 22 - 39.เครือข่ายบ้านเรียน
P. 22
“การที่ผมนำลูกออกจากโรงเรียนมาจัดการศึกษาด้วยตัวเองไม่ได้ ด้วยจุดหมายที่ดีงาม” เป็นเหตุผลของคนตั้งใจทำสิ่งที่ดี และเป็นการ
ต้องการแสดงว่าข้าแน่ และไม่ใช่อารมณ์ชั่ววูบ มันได้ผ่านการคิดชั่งใจ เรียนรู้ที่ยุทธชัยตั้งใจให้ลูกๆได้สัมผัสถึงคุณค่าของการเดินอย่างสงบ
พูดคุยกันในครอบครัวพ่อแม่ลูกอยู่นาน ท้ายที่สุดเราก็เห็นพ้องต้องกันว่า ซึ่งจะทำให้ผู้เดินเห็นเรื่องราวรายทางและข้างในของตัวเองชัดเจนขึ้น
การศึกษาในระบบโรงเรียนไม่ใช่สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ปฏิเสธไม่ได้ และเราจะ ขบวนธรรมยาตรา เพื่อลุ่มน้ำลำปะทาว ภูแลนคา จังหวัด
พยายามพิสูจน์ว่า เด็กๆเรียนรู้ได้แม้พวกเขาไม่ได้ไปโรงเรียน ชัยภูมิ แถวยาวเหยียด ที่พ่อลูกได้ร่วมเดิน เพื่อเรียนรู้เรื่องราวต่างๆ
“ผมเห็นด้วยตามท่านอาจารย์ นพ.ประเวศ วสี ที่แนะนำว่า ทั้งภายในตัวเอง ผู้คนในหมู่บ้านชุมชน เรื่องราวของลำน้ำ ป่าเขา
อย่าเอา ‘วิชา’ เป็นตัวตั้ง เปลี่ยนเป็นใช้ ‘ชีวิต’ เป็นองค์รวมของการ การช่วยเหลือซึ่งกันและกันของคนร่วมขบวน ได้ฟังชาวบ้านสะท้อน
บูรณาการสรรพวิชาความรู้ให้มาเชื่อมโยงร้อยเรียงกันไป พยายามทำให้ ปัญหา ความมุ่งมั่นในการร่วมแรงร่วมใจรักษาลำน้ำเอาไว้ให้ลูกหลาน
เนื้อหากับกระบวนการ วิชาการกับวิถีชีวิต ซึมซ่านเป็นเนื้อเดียว ไม่ น้ำใจเอื้อเฟื้อและจิตใฝ่กุศลอันเป็นธรรมชาติดั้งเดิมในวิถีชีวิต
แปลกแยกจากกัน ถือเป็นการ ‘บูรณาการชีวิต’ มากกว่าการบูรณาการ ของมนุษย์ ให้คุณค่าลึกซึ้งกว่าการอ่านการท่องจากในหนังสือ หากแต่
เนื้อหาวิชา บรรยากาศรายล้อมรอบตัววันต่อวันที่ได้สัมผัส ผ่านความรู้สึกนึกคิด
“ผมรอให้ลูกชายคนเล็กจบ ป.6 ผมก็เอาลูกออกจากโรงเรียน การลงมือทำ การพูดคุยเสวนาอาทรกัน จึงกลายเป็นการเรียนรู้ได้และ
ลูกชายคนโตออกตอนชั้น ม.2 ทำโฮมสคูลร่วมกับกลุ่มปัญญากร ซึ่งมี หยั่งลึกลงไปข้างในอีกด้วย
อยู่ 8 ครอบครัว เด็กๆทั้งหมด 11 คน วัยใกล้เคียงกัน เราเจอกันบ่อย
มาก ไปไหนก็ไปด้วยกัน จัดการเรียนรู้ร่วมกัน โดยที่แต่ละครอบครัว
ก็ดูแลจัดการเรียนรู้ให้กับครอบครัวตัวเองเป็นหลัก ไม่ได้เจอกันทุกวัน
แต่อย่างน้อยก็จะเจอกันอาทิตย์ละครั้ง จัดกิจกรรมให้มีการเรียนรู้ร่วมกัน
อาจจะใช้บ้านของครอบครัวใดครอบครัวหนึ่งของคนในกลุ่ม แต่ส่วนใหญ่
แล้วก็มักจะนัดกันไปยังแหล่งเรียนรู้ต่างๆ ตอนนั้นไปต่างจังหวัดกันบ่อย
มาก ไปกันเยอะมาก ผมคิดว่าในช่วงที่ผมทำโฮมสคูลให้ลูก 3-4 ปี
แทบจะพูดได้ว่าไม่มีที่ไหนในประเทศไทยที่ไม่เคยไป แม้แต่ต่างประเทศ
อย่างประเทศใกล้เคียง ลาว จีน เราก็ไปกัน”
การเดินอย่างสงบสำรวม ไม่พูดคุยกันระหว่างเดิน เป็นวินัย
ของการเดินเท้าตามความหมายของธรรมยาตรา “การเดินเท้าอย่างสงบ
- 42 - - 43 -
home.indd 44-45 5/15/09 6:10:09 PM
