Page 74 - PDF_merged
P. 74
“ตอนแม่อายุ ๖๔ เราได้คุยกันเรื่องนี้ ดลฝากค�าให้แม่
สองค�าให้ลองน�าไปคิด ระหว่างค�าว่าผู้กระท�า กับค�าว่าผู้ถูก
กระท�า แม่คิดอย่างไร แม่บอกแม่เป็นผู้ถูกกระท�า ถูกตาท�าร้าย
ทางจิตใจรุนแรง แม่ไม่มีพ่อเหมือนคนอื่น สมควรแล้วที่แม่จะ
โกรธตา ดลบอกว่าถ้ามองอีกมุมหนึ่ง แม่ก็เป็นผู้กระท�าด้วย
และตาก็เหมือนผู้ถูกกระท�าด้วย เพราะเวลาตามาหา แม่ร้องไห้
ไล่ตากลับไปทุกครั้ง ตอนนั้นคือตาถูกกระท�า วันที่ตาตาย แม่
ก็ไปกรวดน�้าคว�่าขัน ไม่ยอมให้อภัยตา ตาหมดลมหายใจสุดท้าย
ไปกับความรู้สึกว่าลูกไม่ให้อภัยตัวเอง
“พอพูดมาถึงตรงนี้แม่ร้องไห้โฮเลยคราวนี้ สีหน้าแม่
เปลี่ยนไป แม่บอกว่าแม่โปร่ง โล่งเบาไปเลย เราก็ตกใจ แล้ว
แม่ร้องไห้ท�าไม แม่บอกว่ามันสายไปแล้ว แม่เพิ่งรู้สึกผิดหลัง
จากที่ตาตายไปแล้ว ๓ ปี แม่เพิ่งรู้ว่าความโกรธมีน�้าหนัก มัน
อยู่กับแม่มานาน เพิ่งมาเบาก็ตอนนี้เอง ดลเคยรู้สึกว่าเราได้
ท�าหน้าที่ส่งคนจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่ง แต่คราวนี้เราได้ส่งแม่
ที่เป็นคนส�าคัญที่สุดในชีวิตให้พ้นจากความโกรธที่ฝังอยู่ในใจมา
นานเป็น ๖๐ ปีได้ เรารู้สึกดีมาก แม่ยังบอกว่าถ้าดลมีโอกาส
ช่วยสอนและแบ่งปันเรื่องนี้ของแม่ให้กับคนอื่นด้วย แม่ยินดี”
นอกจากความตายของตาจะเป็นบทเรียนแห่งการตื่น
รู้เรื่องการให้อภัยครั้งใหญ่ของแม่ การจากไปของพ่อยังท�าให้
ลูกชายผู้นี้ได้เรียนรู้สิ่งที่พลาด เป็นกรณีศึกษาส�าหรับตนที่ยัง
ไม่ได้เตรียมพร้อมเรื่องการเผชิญความตาย ขณะนั้นครูดลเริ่ม
ปฏิบัติธรรม ยังไม่ได้เรียนรู้เรื่องมรณานุสติ
ข้ อ ส อ บ สํ า คั ญ ชื่ อ ‘ค ว า ม ต า ย’ 73
