Page 75 - PDF_merged
P. 75
เตี่ยของครูดลเป็นลูกจีนที่เอาแต่ใจ แยกทางกับแม่
นานมากแล้ว และขาดการติดต่อ ไม่ได้รับรู้ข่าวคราวกัน ครั้น
เมื่อได้รู้ข่าวว่าเตี่ยไม่สบายด้วยโรคความดันโลหิตสูง หัวใจ
เบาหวาน ฯลฯ ครูดลจึงบอกแม่ว่าจะขอรับเตี่ยมาดูแลที่บ้าน
แม้ไม่เต็มใจนักในระยะแรก แต่ในที่สุดแม่ก็ช่วยดูแลเตี่ยด้วย
อีกคน
“เราดูแลเตี่ยโดยไม่มีความรู้ มีวันหนึ่งดลนั่งร้องไห้
น�้าตาร่วง มันเหนื่อยมาก ท�าไมพี่น้องคนอื่นไม่มาช่วยบ้าง นี่
ก็พ่อเขาเหมือนกันนะ พอน�้าตาตกก็เริ่มได้คิดว่าเราพาเตี่ยมา
เอง ก็ต้องรับผิดชอบเอง เท่านั้นแหละมันคลายเลย แม่เห็นว่า
เราเหนื่อยก็มาช่วยดูแลเตี่ย แม่บอกให้อภัยเตี่ยแล้ว ไม่รู้จะ
โกรธไปท�าไม เราตั้งใจดูแลจนเตี่ยดีขึ้นมา อยู่ๆ วันหนึ่งเตี่ยก็
พูดขึ้นว่าเตี่ยใกล้ตายแล้วนะ เราไม่อยากได้ยินค�านี้ ปากเราก็
โพล่งไปว่าซี้ซั้วต่า เตี่ยอย่าพูดอะไรมั่วๆ ไร้สาระ เตี่ยก็เงียบไป
“อีกอาทิตย์เตี่ยก็พูดซ�้าประโยคเดิม เราได้ยินก็หงุดหงิด
อีกไม่กี่วันต่อมาแกก็บอกว่ามีใครมายืนอยู่หน้าบ้านน่ะ ยืนนิ่งๆ
ด้วยนะ แกบ่นอยากกินเหล้า ทั้งที่เลิกกินไปนานแล้ว เรามา
เข้าใจทีหลังว่าภาวะคนใกล้ตายเขาจะอยากกินอะไรที่เขาชอบ
วันนั้นต้นทุนเรายังไม่มี เราโกรธเตี่ยมาก บอกเขาไปว่าชีวิตตัว
เองไม่รักแล้วจะให้ใครมารัก ทั้งที่เขาจิบเหล้าแค่นิดเดียว”
ครูดลไปปฏิบัติธรรมไม่กี่วัน กลับมาพ่อก็จากไปแล้ว
สิ่งนี้ถือเป็นความผิดพลาดที่ติดค้างในใจ ท�าให้ต้องไปขอขมา
ศพเตี่ย
74 ข้ อ ส อ บ สํ า คั ญ ชื่ อ ‘ค ว า ม ต า ย’
