Page 211 - PDF_merged
P. 211
คุณหมอผิวขาวผ่อง ผมซอยสั้น ดวงหน้าอ่อนเยาว์
ผู้นี้พบว่าคนไข้หลายคนยอมผ่าตัด แม้จะรู้ว่ามีความเสี่ยงสูง
มาก เพราะไม่อยากทนทรมานกับทุกขเวทนาทางกายที่เป็นอยู่
เป็นเพราะตามระบบของโรงพยาบาลที่เป็นอยู่ ท�าให้หมอที่ดูแล
ด้านพาลาทีฟ แคร์ อาจเข้าไม่ถึงตัวคนไข้ คนไข้จึงรู้สึกว่าตน
ไม่มีทางเลือกอื่น
หลายกรณีปัญหาของผู้ป่วยถูกกลบฝัง ไม่มีการพูดคุย
ทักถามให้คนไข้ได้ทบทวนชีวิตและความต้องการของตนเอง
ทั้งก่อนป่วย ระหว่างป่วย หรือเมื่อความป่วยมาถึงระยะสุดท้าย
ผลที่ได้รับคือคนไข้จ�านวนหนึ่งจากไปอย่างไม่สงบ
ผู้ป่วยบางรายมีการพูดเพื่อเตรียมความพร้อมมาแต่
เริ่มต้นเรื่องการเผชิญหน้ากับวาระสุดท้ายว่าไม่ต้องการยื้อชีวิต
ด้วยการใส่ท่อช่วยหายใจหรือปั๊มหัวใจ แต่เมื่อได้คุยกันไปลึกๆ
กลับบอกว่ายังไม่พร้อมจะจากไป เพราะยังมีเรื่องที่ต้องจัดการ
และยังอยากสู้จนถึงที่สุด แต่ก็ต้องตายอย่างยอมจ�านน เมื่อ
หมอบอกว่าสุดทางรักษาแล้ว ขณะที่หลายคนอาจไม่กลัวตาย
แต่จิตใจมีความกังวล กลัวความทุกข์ทรมานจากความเจ็บป่วย
กลัวเดินไม่ได้ กลัวเป็นภาระกับลูกหลาน กลัวไปว่าจะไม่มีคน
ดูแล ฯลฯ
“บางทีหมอที่รักษาให้ข้อมูลกับผู้ป่วยไม่หมด พูดเป็น
สองทาง เราเป็นหมอพาลาทีฟ แคร์ ที่ดูแลเรื่องผู้ป่วยระยะ
สุดท้าย เคยท�าเวิร์คช็อปให้กับหมอประจ�าบ้านที่ก�าลังฝึกเรื่อง
นี้ เขาถามมาว่าถ้าเราพูดไปแล้ว คนไข้ตัดสินใจตามเราจะรู้สึก
210 ข้ อ ส อ บ สํ า คั ญ ชื่ อ ‘ค ว า ม ต า ย’
