Page 210 - PDF_merged
P. 210
ความจริงว่าเขาอาจจะอยู่ได้อีกไม่นาน ญาติจะบอกว่ายังอยู่
ได้อีกนาน หลายครั้งญาติเสียงดังกว่าตัวคนไข้
“หมอเองก็มุ่งเน้นการรักษาทางกาย ละเลยด้านจิตใจ
สังคม ครอบครัว เมื่อคนไข้ไม่รู้ความจริงจึงน่าเสียดายว่าแทนที่
จะเอาเวลาที่เหลืออันน้อยนิดในช่วงสุดท้ายนี้เตรียมความ
พร้อม คนไข้กับญาติได้ใช้เวลาดีๆ ร่วมกัน ก็ต้องมาเสียเวลา
รักษา เข้าๆ ออกๆ โรงพยาบาล แทนที่จะได้ใช้เวลาอย่างมี
ความสุขในช่วงสุดท้าย”
แม้เรื่องการดูแลผู้ป่วยแบบประคับประคองในช่วงวาระ
สุดท้ายก็ยังเป็นเรื่องใหม่ในแวดวงบุคลากรสาธารณสุข ท�าให้
หมอที่รักษาไม่อยากรับบท “ผู้ร้าย” ที่ต้องแจ้งข่าวร้ายกับคน
ไข้ ด้วยวิชาชีพของหมอที่ได้รับการปลูกฝังมาว่าต้องรักษาคนไข้
ให้หาย ร�่าเรียนมาในเรื่องของร่างกายเป็นหลัก แต่ไม่ได้สอน
ให้รู้เรื่องมิติทางจิตวิญญาณ การเกิด แก่ เจ็บ ตาย อันเป็น
ธรรมชาติของชีวิต ท�าให้หมอมุ่งเน้นเรื่องการรักษาทางกาย
เต็มที่ จนละเลยมิติด้านอื่นไป
“เราเป็นเมืองพุทธ น่าจะมีการให้ความเคารพในเรื่อง
ของจิตวิญญาณ แต่ในความเป็นจริงเรามักมุ่งเน้นการรักษา
ทางกายจนละเลยเรื่องจิตวิญญาณ พอถึงเวลาในช่วงสุดท้าย
ของชีวิต ร่างกายผู้ป่วยก็แย่แล้ว ใจก็ทรุดตาม ถ้าผู้ป่วยไม่มี
การเตรียมความพร้อมในเรื่องคุณค่า ความหมายของชีวิตมา
ก่อนหน้านี้ก็ยากจะพบเจอในช่วงสุดท้าย และจะจากไปอย่าง
ไม่สงบ”
ข้ อ ส อ บ สํ า คั ญ ชื่ อ ‘ค ว า ม ต า ย’ 209
