Page 21 - 180.สาระจากเวที เติมหัวใจให้สังคม ครั้งที่ 3 ตติยบท

เช่น ซื้ออุปกรณ์กีฬา”
ไม่เพียงแต่เด็กๆ ที่คิดได้ พ่อๆ เองก็ตระหนักถึงทุกข์ของการดื่มเหล้า
ตัวการสำคัญที่ก่อให้เกิดทุกข์กับตนเอง ครอบครัว และชุมชน ชมรมแก้ปัญหา
สังคมเหล้าจึงเกิดขึ้น ตัวแทนของชมรมให้ข้อมูลว่า

“ใครๆ ก็บอกว่าแก้ไม่ได้ แต่ผมบอกว่า ถ้าหากเราทำที่ตัวเราก่อน มัน
ต้องได้ ผมไม่ได้หมายความว่าให้เลิกเหล้า เพียงแต่ว่าเรามาช่วยกันแก้ปัญหา
สังคมเหล้า จุดเริ่มต้นคือ ลด ละ เลิก ในที่สุด”
“พอลดได้ อยู่ในบ้านก็มีความสงบดีขึ้น ไม่มีเรื่องทะเลาะเบาะแว้งกัน จัด
งานแต่ละงาน เจ้าภาพบางคนก็ลองเลิกใช้เหล้าในงาน ค่าใช้จ่ายก็น้อยลงทันที”
ในกลุ่มผู้เฒ่าของชุมชนก็มีกิจกรรมสร้างสุขอย่างยั่งยืนกับเขาเหมือนกัน
ด้วยการสนับสนุนขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นและสถานีอนามัย
“มาประชุมร่วมกันเดือนละครั้ง ก็มากินข้าว มีผู้เฒ่าออกมาร้องเพลง
คนไหนมีความสามารถอะไรก็ทำอย่างนั้น ฉันก็หน้าตาอิ่มเอิบมีความสุขมาก แต่

ก่อนไม่มีชมรมผู้สูงอายุ ทางหมออนามัยมีคนไข้ผู้สูงอายุมาก พอตั้งชมรมขึ้นมา
ได้มาออกกำลังกาย มีความร่าเริง มีสุขภาพที่ดี ผู้สูงอายุแทบจะไม่มาหาหมอเลย”
แม่เฒ่าเล่าความด้วยสีหน้าอิ่มเอิบอย่างที่บอกจริงๆ
มาถึงแหล่งรวมอาหารของชุมชน คือ ตลาด ก็เป็นอีกจุดหนึ่งที่เกิดความ
เปลี่ยนแปลงจากการพัฒนา จากเดิมที่ใช้ระบบประมูล ชาวบ้านต่างบ่นกันว่าตลาด
สกปรก แต่เมื่อคิดใหม่ทำใหม่ ให้แม่ค้าระดมสมองหาทางออก จึงเกิดระบบบริหาร
ในรูปคณะกรรมการตลาดขึ้น เก็บเงินรายเดือน ส่วนหนึ่งเข้าเทศบาล ส่วนหนึ่งนำ

มาเสียค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าทำความสะอาด ค่าน้ำยาขัดห้องน้ำ ค่าไม้กวาด ฯลฯ เหลือ
ก็เก็บเข้ากองกลาง เอาไว้มาซื้อผ้ากันเปื้อน หรือหมวกให้แม่ค้า ปลายปีมีปันผลให้
ทุกคน โดยจะนำเงินไปซื้อหม้อหุงข้าว วิทยุ เตารีด มาให้แม่ค้าประจำจับรางวัล
เป็นการคืนกำไรให้สมาชิกตอนปีใหม่
“ที่ทำมาก็ภูมิใจ แบบว่าตลาดสะอาด คนชม แต่ก่อนสกปรก เดี๋ยวนี้น่าดู
ขึ้น” แม่ดาหลา แกนนำสำคัญของคณะกรรมการพัฒนาตลาดกล่าวทิ้งท้ายกับผู้มา
เยือน
กิจกรรมการพัฒนาชุมชนเหล่านี้ มีผู้ที่คอยสนับสนุนอย่างแข็งขัน เป็น
ผู้ผลักดันแต่ชอบซ่อนชื่อและตัวไว้ข้างหลังเสมอ นั่นคือ พ่อคำกอง อามาตย์มนตรี

ตติยบท : ๒๑
ง่ายงาม...ตามวิถีแห่งการให้