Page 66 - PDF_merged
P. 66
ที่ชีวิตเราก�าลังเจริญก้าวหน้า การเจ็บป่วยของเขามาหยุดยั้ง
ความเจริญเติบโตของเรา แต่อีกใจหนึ่งก็อยากดูแลเขา เราไม่
เคยได้ฝึกปฏิบัติธรรม เราก็ดูแลใจของเราไปตามสภาพ อ่าน
นิยายบ้าง ดูทีวีบ้าง บางวันเราพบว่าเราเป็นนางมาร บางวัน
เราเป็นนางฟ้า มันก็กดดันนะ แป๊บๆ ท�าดีกับพ่อแม่ แป๊บๆ
โกรธอีกแล้ว วนเวียนอยู่อย่างนี้ปีแล้วปีเล่า
“พอช่วงมาช่วยงานพระไพศาล วิสาโล ที่อบรมเครือข่าย
หมอ พยาบาลที่ดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย ท�าให้เราได้เห็น
กระบวนการและเครื่องมือในการดูแลจิตใจมากขึ้นเรื่อยๆ เรา
ปฏิบัติธรรมกับพ่อแม่เรานี่แหละดีที่สุด ได้น้อมใจ ปรับใจไปที
ละน้อยที่จะอยู่กับผู้ป่วยใกล้ตัวที่บางครั้งก็น่ารัก บางครั้งก็ไม่
น่ารัก ในที่สุดเราก็ค่อยยอมรับได้มากขึ้นว่าไม่ต้องไปเรียนต่อ
แล้วก็ได้ ไม่เป็นไร เราก็ค่อยวางใจเราได้ดีขึ้นเรื่อยๆ
“แต่ก่อนนี้รู้สึกว่าเป็นภาระ พอช่วงหลังๆ ที่เราได้เรียน
รู้เพิ่มขึ้น เรากลับพบว่าการได้ดูแลพ่อแม่เป็นช่วงเวลาที่มีค่า
มันสอนอะไรเราเยอะมาก บางครั้งความเจ็บป่วยของเขาก็สอน
เรา พอเราได้เห็นใจตัวเอง ข้างในเราก็อ่อนโยนขึ้น ช่วง ๔-๕ ปี
หลังรู้สึกมีความสุขที่ได้ดูแลพ่อแม่ เราพบว่าความส�าเร็จของ
เราภายนอกสู้การท�าหน้าที่ดูแลพ่อแม่ไม่ได้เลย เพราะมันท�าให้
เราเคารพตัวเองได้ เราจะไม่เสียใจถ้าแม่จากไป พอเราวางใจได้
ก็ไม่ดิ้นรน ใจเราก็เบาสบายขึ้น”
๑๐ กว่าปีจากประสบการณ์ของการท�างานเรื่องการ
เผชิญความตายอย่างสงบ สุ้ยมีข้อสังเกตว่าแม้การตายดีจะ
ข้ อ ส อ บ สํ า คั ญ ชื่ อ ‘ค ว า ม ต า ย’ 65
