Page 62 - PDF_merged
P. 62
แน่ใจหรือว่าจะท�าอย่างนี้ หมอคนที่สามถามอีก
“เหมือนกับการตัดสินใจของเราไม่โอเคหรือ เป็นเพราะ
ตอนนั้นยังไม่มีเรื่องพาลาทีฟ แคร์ คนอื่นเขาไม่ท�าอย่างเราน่ะ
เอ๊ะ เราท�าถูกหรือเปล่า พอเช้าวันรุ่งขึ้น สตาฟฟ์อาจารย์มากับ
เรสซิเดนท์มาราวนด์วอร์ดอีกก็ถามอีก ทีนี้เราเริ่มลังเลมากเลย
ว่าหรือเราควรให้หมอเขาช่วยให้เต็มที่ไป”
จุดหนึ่งที่ท�าให้สุ้ยตัดสินใจได้คือแม่ เมื่อเล่าให้แม่ฟัง
แม่ถามกลับมาว่าพ่อยังกินได้ไหม และพ่อรู้สึกตัวไหม ค�าตอบ
คือไม่ทั้งสองกรณี แม่บอกว่าเมื่อชีวิตเดินมาถึงจุดที่สุดของมัน
แล้วก็ไม่ต้องท�าอะไรอีก จุดนี้ท�าให้เธอมั่นใจว่าได้ตัดสินใจถูก
ทางแล้ว
“นี่ขนาดเป็นพยาบาล เรายังรู้สึกลังเลเลย ถ้าเป็นคน
ทั่วไปการตัดสินใจคงยากมากกว่านี้ คนในครอบครัวก็คาดหวัง
ว่าเราจะรู้เรื่องนี้ดีที่สุด แต่ในความเป็นจริงเรารู้อะไรน้อยมาก”
เธอได้พบประสบการณ์ที่อบอุ่นใจจากญาติผู้ป่วยด้วย
กันขณะเฝ้าพ่อที่โรงพยาบาล พ่อนอนอยู่ห้องสามัญของผู้ป่วย
อาการหนักในโรงพยาบาลของรัฐ ปกติไม่อนุญาตให้ญาตินอน
เฝ้า แต่พยาบาลอนุโลมให้เธอได้มีโอกาสเฝ้าพ่อ ๒๔ ชั่วโมง
ท�าให้เธอได้เห็นผู้ป่วยเตียงอื่นที่อยู่ในสภาวะโคม่า ต้องปั๊ม
หัวใจ
นั่นท�าให้เธอรู้สึกว่าตนตัดสินใจถูกต้องที่พ่อไม่ต้องตก
อยู่ในสภาพนั้น ป้าคนหนึ่งที่เป็นญาติผู้ป่วยมีน�้าใจบอกกับเธอ
ว่าให้ไปหาข้าวปลากินก่อนไหม ถ้ามีอะไรหนักหนาป้าจะช่วย
ข้ อ ส อ บ สํ า คั ญ ชื่ อ ‘ค ว า ม ต า ย’ 61
