Page 244 - PDF_merged
P. 244
เอกชน ด้วยโรคมะเร็งโพรงกระดูกระยะสุดท้ายอยู่ ๘ เดือน
ผู้ป่วยรายนี้มีเรื่องกังวล เพราะไม่ถูกกับพ่อ รู้สึกว่าพ่อไม่รัก
ตนเอง แต่รักลูกชายคนเล็กมากกว่า ทุกครั้งที่พ่อมาเยี่ยม ค�า
พูดที่ออกจากปากพ่อเสมอคือ “สู้ๆ นะ” ในขณะที่ร่างกายของ
ตนไม่ไหวแล้ว ก่อนหน้านี้เมื่อเป็นใหม่ๆ พ่อบอกว่า “เดี๋ยวก็ดี
ขึ้น” ในขณะที่ผู้ป่วยรู้สึกว่าตนเป็นมะเร็ง ไม่ได้เป็นหวัดที่จะได้
หายกันได้ง่ายๆ
“ขนาดเขาลุกขึ้นเดินไม่ไหว เขาต้องขออนุญาตพ่อว่า
ขอฉี่บนเตียงนะ เขาไม่อยากเป็นคนอ่อนแอในสายตาพ่อ เรา
ดูแล้วคิดว่าเขาเป็นห่วงที่พ่อไม่ยอมให้ตาย น่าจะเป็นประเด็น
นี้ เราเลยขอให้น้องชายคนเล็กช่วยคุยกับพ่อให้ บอกพ่อว่าให้
อนุญาตให้คนป่วยตายได้ น้องชายบอกกับป๊าว่าพี่สู้ไม่ไหวแล้ว
ป๊าบอกรู้แล้วว่าลูกจะต้องตาย แต่ไม่รู้วิธีที่จะพูดสื่อสารกับลูก
พอลูกชายพูดเท่านั้น พ่อบอกเข้าใจแล้ว ให้ลูกไปได้ ไม่ต้องห่วง
อะไร วันรุ่งขึ้นความดันผู้ป่วยก็ลดต�่าลงเรื่อยๆ แล้วก็จากไป”
บรรยากาศในงานศพของผู้จากไปดูมีความสุขอย่าง
เหลือเชื่อ พ่อ แม่ คนในครอบครัวไม่ได้ดูเศร้าโศกเสียใจ ไม่ใช่
ไม่รักผู้ตาย แต่เป็นเพราะได้ดูแลกันมาด้วยดีอย่างเต็มที่แล้ว
ตลอด ๘ เดือนที่ผู้จากไปนอนรักษาตัวอยู่ เนื่องจากผู้ตายชอบ
เดินทางท่องเที่ยว ในงานจะมีภาพถ่ายการเดินทางท่องเที่ยวไป
ตามที่ต่างๆ ให้คนมางานได้ชื่นชม เป็นบรรยากาศของความสุข
มากกว่าจะเป็นงานของความเศร้าอาลัย
พยาบาลไอซียูผู้นี้มองว่าประสบการณ์ที่เพิ่มพูนขึ้น กับ
ข้ อ ส อ บ สํ า คั ญ ชื่ อ ‘ค ว า ม ต า ย’ 243
