Page 240 - PDF_merged
P. 240
การแพทย์เต็มตัวนอนอยู่บนเตียงอย่างเดียวดาย น่าเวทนา
เธอเองก็เคยช่วยปั๊มหัวใจคนไข้จนกระดูกซี่โครงหักดังเป๊าะ
คนไข้บางรายที่รอดพ้นจากความตาย มีสัญญาณชีพ
กลับคืนมาอีกครั้ง บอกเล่าให้ฟังว่าช่วงปั๊มหัวใจเป็นช่วงที่ปวด
ร้าว ทุกข์ทรมานมาก และไม่อยากพบเจอประสบการณ์เช่นนี้อีก
“เราบอกกับตัวเองว่าเราน่าจะท�าอะไรให้กับคนไข้ได้
มากกว่านี้ เพราะคนไข้อยู่กับเราจนถึงวินาทีสุดท้าย ญาติไม่ได้
อยู่กับเขา เราน่าจะเกื้อกูลเขาให้ถึงที่สุด”
ครั้งที่เธอยังเป็นพยาบาลใหม่ๆ มีพี่พยาบาลอาวุโสที่
ปฏิบัติธรรม คือพี่ประไพพรรณ วิถีสวัสดิ์ เป็นลูกศิษย์ของ
หลวงพ่อจรัญ ฐิตธัมโม หากขึ้นเวรกับพี่พยาบาลผู้นี้ เธอจะ
พบภาพที่ประทับใจคือภาพรุ่นพี่ผู้นี้ยืนอยู่ข้างเตียงคนไข้ คอย
กระซิบอยู่ข้างหู ช่วยน�าทางคนไข้ที่ก�าลังจะหมดลมหายใจ เป็น
ภาพพิมพ์ในใจและเป็นแบบอย่างที่ดีที่เธอจดจ�า ก่อนที่งาน
พาลาทีฟ แคร์ จะเป็นที่รู้จักในแวดวงสาธารณสุขเสียอีก
หลังจากหมอเกิ้น นายแพทย์พัชรพล พงษ์ภักดี วิสัญญี
แพทย์ของโรงพยาบาล ได้เข้าอบรมการเผชิญความตายอย่าง
สงบ ที่พระไพศาล วิสาโล และเครือข่ายพุทธิกาจัดขึ้น ท�าให้ได้
มองเห็นถึงคุณค่าของการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย ต่อมาในปี
๒๕๔๗ หมอเกิ้นได้ชักชวนบุคลากรในโรงพยาบาลให้เข้ารับการ
อบรมอีกหลายรุ่น สิ่งนี้ตอบสนองความสนใจภายในของเธอที่
ต้องการหาวิถีทางที่ดีกว่าในการดูแลคนไข้ระยะสุดท้ายอยู่พอดี
เป็น “จุดเปลี่ยน” ของชีวิตที่ท�าให้เธอได้มองเห็นตนเอง
ข้ อ ส อ บ สํ า คั ญ ชื่ อ ‘ค ว า ม ต า ย’ 239
