Page 239 - PDF_merged
P. 239
“แรกๆ ที่คนไข้จากไปเหมือนเราเสียญาติไปด้วย ไม่
อยากให้เขาเสียชีวิตในเวรเรา ไม่อยากอยู่เห็นการตายของเขา
เพราะเรารู้สึกสนิท ผูกพันกับคนไข้”
“ตู่” อนัญญำ ผลจันทน์ พยาบาลวิชาชีพ โรงพยาบาล
นครปฐม ผู้มีประสบการณ์ในการท�างานมา ๒๕ ปี โดยอยู่ห้อง
ไอซียูมา ๒๓ ปีบอกเล่าว่าน้องๆ ในห้องไอซียูด้วยกันแอบตั้ง
สมญานามให้เธอว่า “เทพธิดาพยากรณ์”
เจ้าตัวมองว่าสัญชาตญาณที่ว่านั้นมีที่มาจากองค์ความ
รู้ที่ร�่าเรียนมา และจิตที่เมตตากรุณา ในฐานะพยาบาลห้อง
ไอซียู เธอไม่ได้มองว่าผู้ที่เข้ามาเป็นเพียงผู้ป่วย แต่มองเขา
เป็นแขกผู้มาเยือนบ้านที่ต้องต้อนรับ ดูแลใส่ใจให้ดีที่สุด ไม่ว่า
แขกผู้มาเยือนจะกลับไปด้วยรอยยิ้มหรือน�้าตา
ก่อนหน้านี้ที่ยังไม่มีเรื่องพาลาทีฟ แคร์ เข้ามาในโรง
พยาบาล ภาพที่พยาบาลผู้รักศิลปะและมีหัวใจที่ละเอียดอ่อน
ผู้นี้พบเห็นอยู่บ่อยๆ คือภาพการยื้อชีวิตคนไข้ ในห้องไอซียู
เต็มไปด้วยอุปกรณ์การแพทย์ที่มีจุดมุ่งหมายเพื่อช่วยชีวิตคนไข้
(หรือยื้อชีวิตคนไข้) แต่ขณะเดียวกันอุปกรณ์เหล่านี้ก็ท�าให้คนไข้
เจ็บปวดและสร้างความร�าคาญแก่คนไข้
หากคนไข้หยุดหายใจลงไปเมื่อใด หมอ พยาบาลจะ
กลุ้มรุมช่วยกันปั๊มหัวใจคนไข้ ช่วงที่เธอรู้สึกแย่ที่สุดคือหลังจาก
ปั๊มเสร็จแล้วคนไข้ไม่ฟื้นคืนชีพขึ้นมา หมอสั่งเลิก ทุกคนจะพา
กันผละจากคนไข้ ภาพที่เธอได้เห็นเมื่อหันกลับไปมองคือภาพ
คนไข้ที่หมดลมหายใจในสภาพยับเยิน ร่างเต็มไปด้วยอุปกรณ์
238 ข้ อ ส อ บ สํ า คั ญ ชื่ อ ‘ค ว า ม ต า ย’
