Page 237 - PDF_merged
P. 237
ไปนอนโรงพยาบาล
“สองปีหลังมานี้เขาเริ่มผอม กินได้น้อยลง ปรากฏว่า
เขาเป็นมะเร็งที่กระดูก แผลกดทับติดเชื้อที่กระดูกแล้ว เมียเขา
ท�าแผลให้เช้า เย็น คนไข้รายนี้คุยกับเราอย่างเปิดใจว่าเขาดีใจ
ที่เป็นมะเร็ง ลูกก็เรียนจบหมดแล้ว เมียก็ล�าบากกับเขามามาก
พอแล้ว เขามีความเชื่อว่าการตายของเขาจะท�าให้เขาได้ไปอยู่
กับพระผู้เป็นเจ้า สุดท้ายคนไข้ก็จากไปอย่างสงบ”
คนไข้อีกรายเป็นคนงานก่อสร้าง ตกหลังคา กระดูก
สันหลังหัก เดินไม่ได้ หลังจากป่วยได้ไม่นาน เมียก็ทิ้งไป ลูกๆ
ต้องไปช่วยรับจ้าง วันๆ หนึ่งคนไข้เอาแต่นอนมองหลังคาบ้าน
ดวงตาเหม่อลอย จนรู้จักจิ้งจกทุกตัว นั่นเป็นค�าของเจ้าตัวที่
พูดกับเธอ ชีวิตผู้ป่วยสิ้นหวังรุนแรงจนคิดฆ่าตัวตาย ทั้งยัง
ผ่ายผอม ขาดสารอาหารระดับรุนแรง
“เราเห็นสภาพแล้วนึกในใจว่าเขาจะรอดไหม จึงต้อง
น�าคนไข้เข้าสู่กระบวนการฟื้นฟูทางจิตใจก่อน แล้วมีทีมฟื้นฟู
เรื่องกายภาพด้วย เราท�าหน้าที่พูดคุยเสริมพลังให้กับคนไข้
ทีมของเราช่วยฝึกจนเขาสามารถลุกขึ้นมานั่งบนเตียงได้เอง ฝึก
เคลื่อนย้ายลงรถนั่ง มีพี่ข้าราชการที่เกษียณแล้วให้เงินช่วยมา
ก้อนหนึ่ง เราได้มาซื้อรถนั่งคนพิการแบบรถโยก
“เขาบอกเราว่าวันแรกที่เขาออกจากบ้าน เขาไปตลาด
ซื้อกับข้าวมาท�าให้ลูกกิน พอมีรถโยกเท่ากับเขามีแขนขา อบจ.
นครปฐมให้งบขายล็อตเตอรี่เลี้ยงลูกเลี้ยงชีวิต ตอนนี้ลูกเขา
อยู่ ม.๖ แล้ว ก�าลังจะสอบพยาบาล เราไปเยี่ยมครั้งล่าสุด เขา
236 ข้ อ ส อ บ สํ า คั ญ ชื่ อ ‘ค ว า ม ต า ย’
