Page 234 - PDF_merged
P. 234
ห้องพักผู้ป่วยในโรงพยาบาล แม่ผู้ชราใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านนาน ๕ ปี
จนจากไปอย่างมีคุณภาพชีวิตที่ดี โดยไม่ต้องไปโรงพยาบาล
“ครอบครัวไหนมีคนป่วย มันเป็นภัยพิบัติ ลูกบางคน
ต้องลาออกจากงานมาดูแลพ่อแม่ ความเจ็บป่วยไม่ใช่เรื่อง
เล่นๆ ยิ่งถ้าเป็นความเจ็บป่วยระยะยาวยิ่งเป็นภัยพิบัติระยะยาว
ต้องวางแผนรับมือให้ดี เมื่อเราท�าดีที่สุดแล้ว วันหนึ่งคนที่เรา
รักที่สุดจากไป ความรู้สึกผิดจะไม่ติดค้างอยู่ในใจเรา”
แม้จะมีวิชาชีพพยาบาล แต่ช่วงขวบปีแรกที่ยังปรับตัว
ไม่ได้ เตือนใจดูแลแม่ไปพร้อมกับความเครียด ต่อเมื่อได้ศึกษา
ธรรมะ จึงท�าให้เธอสามารถดูแลแม่ด้วยจิตใจที่เบิกบานขึ้น สิ่ง
ที่เป็นปฏิกูลที่น่ารังเกียจ ไม่ว่าจะเป็นเสมหะ อึฉี่ ที่ได้ท�าให้กับ
แม่ ท�าให้เธอรู้สึกดี เพราะแม่จะได้พ้นจากความอึดอัด เบา
สบายกายขึ้น
ประสบการณ์เหล่านี้ที่ได้ปฏิบัติมาด้วยตนเอง ท�าให้เธอ
น�าไปสอนและเสริมพลังให้กับผู้ดูแลมือใหม่ให้มองเห็นคุณค่า
ในสิ่งที่ได้ท�าเพื่อผู้ป่วย เพราะนี่คือโอกาสดีที่ไม่สามารถย้อน
กลับคืนมาได้อีกแล้ว
เตือนใจมองว่าการจากไปอย่างสงบ ไม่จ�าเป็นว่าคนไข้
ต้องตายที่บ้านเสมอไป เป้าหมายที่ส�าคัญคือให้ผู้ป่วยมีความ
สบายกาย สบายใจ ไม่ทุกข์ทรมาน
เธอให้ข้อสังเกตว่าปกติคนเรามักจะมองความตายของ
ผู้อื่นเป็นของภายนอก “เห็น แต่ไม่เข้าใจ” บางคนกว่าจะเข้าใจก็
ต้องแลกด้วยความตายของคนใกล้ชิด แม้แต่หมอ พยาบาลเอง
ข้ อ ส อ บ สํ า คั ญ ชื่ อ ‘ค ว า ม ต า ย’ 233
