Page 231 - PDF_merged
P. 231
“แด๊นซ์เป็นกล้ามเนื้ออ่อนแรงแต่ก�าเนิด เวลาตื่นหายใจ
เองได้ แต่เวลาหลับจะหยุดหายใจ เราดูแลเขามาตั้งแต่ ๓ ขวบ
จน ๕ ขวบ หมอบอกว่าแด๊นซ์จะอยู่ได้แค่ ๕ ขวบ แม่บอกไม่
เป็นไร เป็นอะไรแม่ก็รับได้ พ่อเขาตายด้วยมะเร็งตับตั้งแต่ลูก
ยังเล็กๆ แม่ทิ้งอนาคตตัวเองเพื่อมาดูแลลูก เป็นความสุขทาง
ใจของเขา แม่ใช้ชีวิตอย่างประหยัด เรียบง่าย ตอนนี้เขาอายุ
๑๕ เรียนอยู่ ม.๓ แล้ว แม่แบกลูกไปโรงเรียนทุกวัน ทั้งแม่และ
ลูกเป็นคนคิดบวก ใช้ชีวิตมีความสุข”
ความเจ็บป่วยของเด็กเล็กๆ วัยยังไม่เดียงสากับชีวิต
เป็นเรื่องเจ็บปวดใจและท�าใจยากส�าหรับพ่อแม่ เด็กคนหนึ่ง
เป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาว รักษาจนอาการดีขึ้น แต่มะเร็งก็กลับ
มาใหม่อีกรอบ หมอบอกว่าการรักษาคราวนี้อาจจะได้ผล ๕๐-
๕๐ ท�าให้พ่อแม่มองเห็นความหวังว่าลูกน่าจะยังมีโอกาสรอด
จึงตัดสินใจรักษาต่อ
แต่ในที่สุดพ่อแม่พบว่าลูกทรมานมากกับการรักษา
ร่างกายก็ไม่ตอบสนองกับยาที่ได้รับ จึงหยุดการรักษา เมื่อเธอ
และน้องๆ พยาบาลในทีมไปเยี่ยม พบว่าเด็กน้อยผ่ายผอม
ซูบเซียว หัวโต ผมร่วง พ่อแม่เอารูปครั้งที่ลูกยังน่ารักสดใสมา
ให้ดู พร้อมค�าพูดที่สะท้อนจากใจที่ร้าวราน
“ถ้าหมอบอกเราตรงๆ ว่ารักษาแล้วไม่หาย ผมจะไม่
รักษาลูกให้เขาต้องทรมาน ผมจะพาลูกไปเที่ยวในที่ที่เขาไม่เคย
ไป แต่นี่หมอบอกว่ายังมีโอกาสครึ่งต่อครึ่ง เราจึงต้องลอง พ่อ
แม่เด็กพูดด้วยความรู้สึกที่ย�่าแย่มาก บางทีหมอเองก็อาจไม่รู้
230 ข้ อ ส อ บ สํ า คั ญ ชื่ อ ‘ค ว า ม ต า ย’
