Page 230 - PDF_merged
P. 230
ของโรงพยาบาลต้องไปขอเลขบัตรประจ�าตัวประชาชนของลูก
มา สืบเสาะจนพบว่าลูกชายของเธออยู่ที่เรือนจ�าแห่งหนึ่งย่าน
ชานเมืองกรุงเทพฯ
คนไข้เดินทางไปเรือนจ�าด้วยรถของโรงพยาบาล มี
หมอและสุรีย์ร่วมเดินทางไปด้วย มีการติดต่อขออนุญาตจาก
ทางเรือนจ�าเพื่อขอให้แม่ได้เยี่ยมลูกเป็นกรณีพิเศษได้ หมอ
บอกลูกที่อยู่ในเรือนจ�าว่าแม่คงเหลือเวลาอีกไม่นาน วันนั้นลูก
กับแม่ที่พลัดพรากจากกันมานานได้กอดและร�่าลากันเป็นครั้ง
สุดท้าย หลังจากนั้นอีกไม่กี่วันคนไข้ก็จากไป
การยลยิน รับรู้ถึง “เสียง” ที่อยู่ในใจของผู้ป่วยระยะ
สุดท้าย การได้ขจัดสิ่งที่ค้างคาใจเพื่อให้ผู้ป่วยได้กล่าวอ�าลาชีวิต
ไปอย่างสงบ คือความงดงามที่ท�าให้พยาบาลผู้นี้ภูมิใจในหน้าที่
ของตน
“การดูแลแบบประคับประคอง เราชอบชื่อนี้ หน้าที่
ของเราคือการประคองผู้ป่วยให้ดีที่สุด สุดทางตรงไหนก็ตรง
นั้นแหละ” เจ้าตัวพูดด้วยรอยยิ้ม
ในกลิ่นอายของความป่วยเจ็บ ความทุกข์ทรมาน และ
ความเป็น ความตายที่ได้สัมผัส ได้พบเห็นอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน
หลายสิบปีในหอผู้ป่วย นับจากเป็นพยาบาลสาวน้อยจนเป็น
พยาบาลผู้ใหญ่วัยอาวุโส มีผู้ป่วยที่คุ้นเคยกันจากไปนับไม่ถ้วน
แต่ก็มีเรื่องราวดีๆ สวยงามที่เธอจับใจ คิดขึ้นมาทีไรก็ยิ้มได้
เสมอ
เรื่องราวความรักของแม่กับเด็กชายแด๊นซ์เป็นหนึ่งในนั้น
ข้ อ ส อ บ สํ า คั ญ ชื่ อ ‘ค ว า ม ต า ย’ 229
