Page 245 - PDF_merged
P. 245
การเรียนรู้ธรรมะท�าให้ตนสามารถท�าหน้าที่ในการดูแลผู้ป่วย
ระยะสุดท้ายได้ดีขึ้น การได้มองเห็นความเป็นจริงของชีวิต เห็น
ความเกิด แก่ เจ็บ ตาย ท�าให้เธอเรียนรู้และยอมรับความเป็น
อนิจจังของชีวิตได้ดีขึ้น คนไข้ทั้งหลายเปรียบเสมือน “ครู” ที่
ท�าให้เธอได้พัฒนาตนเอง
“เรายังได้เรียนรู้จากหมอเกิ้นเยอะ ในขณะที่หมอคน
อื่นอาจแนะน�าวิธีหรือชี้แนะในการตัดสินใจของคนไข้ในวาระ
สุดท้าย แต่หมอเกิ้นจะให้คนไข้หรือญาติตัดสินใจเอง เขาจะ
ไม่ชี้น�า แต่จะให้ข้อมูลกับคนไข้ เป็นหมอที่มีความสม�่าเสมอใน
การดูแลคนไข้ เมื่อไรที่คนไข้อยู่ในมือ เขาจะตามเยี่ยมจนคนไข้
จากไป เหมือนเป็นเพื่อนเป็นญาติกันไปเลย ขณะเดียวกันเรา
เองก็ต้องเป็นมืออาชีพด้วย การถอยออกมาท�าให้เรามองเห็น
อะไรได้ชัดขึ้น ไม่งั้นเราจะไม่ได้เรียนรู้อะไรเลย”
แน่นอนว่าการเรียนรู้สัจธรรมชีวิต และการซ้อมมอง
ความตายของสรรพชีวิตที่ผ่านหน้าเธอไปหลายหลากมากมาย
นี่คือ “ของจริง” ที่ยิ่งกว่าการดูหนัง ละครเรื่องใด บางครั้งเธอ
รู้สึกเสมือนตนเป็นผู้ก�ากับ บางครั้งเป็นคนดู การหมั่นพิจารณา
ทบทวน และหน้าที่การงานเอื้อให้เธอได้เรียนรู้สิ่งเหล่านี้
“เรากลัวจิตสุดท้ายก่อนตายจะไม่ไปสู่สุคติ เมื่อกลัว
จึงต้องพยายามใช้ชีวิตให้ดี เพราะถ้าเราใช้ชีวิตอย่างไร เราก็
จะตายอย่างนั้น”
พยาบาลผู้นี้ท�าหนังสือแสดงเจตจ�านงเรื่องการรักษาตัว
ในวาระสุดท้ายว่าไม่ต้องการยื้อชีวิต แต่ต้องการจากไปอย่าง
244 ข้ อ ส อ บ สํ า คั ญ ชื่ อ ‘ค ว า ม ต า ย’
