Page 246 - PDF_merged
P. 246
สงบ โดยเขียนไว้เมื่อราว ๓ ปีก่อน
“ถ้าเราไม่ท�าแล้ว เราไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเรา ยิ่ง
เราเป็นบุคลากรการแพทย์ เขาจะช่วยเราเต็มที่ถ้าเราเป็นอะไร
ในโรงพยาบาลที่เราท�างาน การช่วยเต็มที่มันคือการยื้อชีวิตแล้ว
ท�าให้เราทรมาน ซึ่งบางทีมันไม่ใช่เรื่องของการรักษาให้หาย
“เราไม่อยากทรมาน เราเห็นแล้วว่าการยื้อชีวิตมัน
ทรมานยังไง การมีมาตรา ๑๒ นี้ออกมามันเป็นประโยชน์ แต่
ไม่ควรพูดในไอซียู มันช้าเกินไป ควรพูดตั้งแต่ยังไม่ป่วยด้วยซ�้า
ให้รู้กันไปเป็นเรื่องปกติ”
ใช่เพียงฟัง “เสียง” ที่อยู่ในใจผู้ป่วย พยาบาลจากห้อง
ไอซียูผู้นี้ก�าลังบอกเราว่า “เสียง” ที่อยู่ในใจตนเองก็เป็นเสียง
ส�าคัญที่เราทุกคนต้องใส่ใจรับฟัง
เพื่อท�าความเข้าใจตนเองให้ถ่องแท้ เพื่อเราจะได้ด�าเนิน
ชีวิตด้วยดี และตายดี
ข้ อ ส อ บ สํ า คั ญ ชื่ อ ‘ค ว า ม ต า ย’ 245
