Page 116 - PDF_merged
P. 116
“แม้แต่จะฆ่าตัวตาย เราก็ยังท�ามันไม่ได้เลย”
แพรวรู้สึกว่าชีวิตของตัวเองไม่ได้ต่างอะไรจากซากศพ
ที่ยังมีลมหายใจ กระทั่งวันหนึ่งที่ป้าเอาหนังสือนิยายมาให้อ่าน
เพื่อฆ่าเวลา หญิงสาวจึงรู้สึกว่าชีวิตของตัวเองเริ่มมีบางสิ่งให้
จับต้องขึ้นได้ทีละน้อยๆ
ตัวหนังสือในนิยาย พาสาวน้อยผู้โรยแรงทางร่างกาย
เริงระบ�าพลิ้วไหวไปในโลกจินตนาการ นิยายทุกเล่มที่อ่าน
ตัวหนังสือทุกตัวที่สายตาวิ่งผ่าน เป็นเหมือนมือที่เอื้อมมา
ปลอบโยนตบไหล่เธอเบาๆ และบอกว่าชีวิตนี้ยังมีความหวัง
และความสวยงาม
หญิงสาวอ่านหนังสือเช่นนั้นอยู่ร่วม ๔ - ๕ ปี เป็นเวลา
เดียวกับที่พ่อและแม่ของเธอตกงาน เนื่องจากบริษัทของทั้งคู่
ปิดตัวลง ขณะที่น้องสาวก็ก�าลังเรียนอยู่ปีสุดท้าย
“ครอบครัวเราก�าลังเจอวิกฤต เราอยากช่วยพ่อแม่
ท�างาน หารายได้เลี้ยงน้อง ก็เลยลองเขียนนิยายส่งไปยัง
ส�านักพิมพ์ต่างๆ เราคิดว่าการเขียนหนังสือถือเป็นงานที่ดี
มันไม่ต้องลงทุนอะไร ไม่ได้รับการตีพิมพ์ก็ถือว่าเท่าทุน ไม่
เสียหาย แล้วอีกอย่างที่ส�าคัญ เรารู้สึกว่าการเขียนหนังสือ
เป็นการเยียวยาจิตใจของตัวเอง เราได้นั่งคุยกับตัวเอง ได้รู้จัก
ตัวเองมากขึ้นผ่านการเขียนหนังสือ”
เพทายใช้นามปากกาว่า ‘ภาพิมล’ กับ ‘พิมลภา’ แรกๆ
ข้ อ ส อ บ สํ า คั ญ ชื่ อ ‘ค ว า ม ต า ย’ 115
