Page 103 - PDF_merged
P. 103
แม่ แต่เราลืมรักษาบ้านคือร่างกายของตัวเอง ถ้าถามว่าพร้อม
ตายไหม ก็ไม่ถึงกับ ๑๐๐ เปอร์เซ็นต์นะ จะตายก็ได้ แต่ก็ยัง
อยากอยู่ต่อมากกว่า”
น�้าค้างจบค�าพูดของเธอด้วยรอยยิ้ม ดวงตาใสกระจ่าง
ถึงวันนี้ความตายจะมาเคาะประตูเธอเมื่อใด ไม่ใช่ปัญหาอีก
ต่อไป หากมีธรรมะและมีสติอยู่ในใจ นี่คือของขวัญที่เธอได้
เรียนรู้จากความเจ็บป่วยครั้งใหญ่ที่ผ่านมา
“ไหมทรมานกับโรคซึมเศร้ามานานมาก รู้สึกไม่มีช่วง
ไหนที่ไม่ซึมเศร้า พอเป็นมะเร็งเลยหายจากโรคซึมเศร้า ท�าให้
มองว่ามะเร็งไม่ได้น่ากลัว โรคซึมเศร้าน่ากลัวกว่ากันเยอะ”
ประโยคข้างต้นของ “ไหม” ปำจรีย์ กลิ่นชู อาจท�าให้
โลกของใครหลายคนที่เคยมองมะเร็งว่าเป็นโรคร้ายพลิกกลับ
ด้านได้อย่างไม่น่าเชื่อ
การอยู่ร่วมกับทั้งสองโรคเป็นประสบการณ์ที่หญิงสาว
ผิวขาวผ่อง ผมซอยสั้น ท่าทางเก๋ไก๋ มาดมั่นวัย ๓๔ รอง
บรรณาธิการนิตยสารฉบับหนึ่งผู้นี้เคยก้าวผ่านมา และรับรู้
รสชาติของความทรมานนั้นได้ดีชนิดเข้ากระดูกด�า
ไหมเป็นลูกคนเดียวของพ่อแม่นักวิชาการผู้มีค�าน�าหน้า
นามว่าดอกเตอร์ วัยเด็กเธอป่วยกระเสาะกระแสะ เป็นภูมิแพ้
ติดเชื้อง่าย และเคยติดเชื้อในกระแสเลือดมาแล้ว สัญญาณ
เตือนภัยของหญิงสาวเกิดขึ้นเมื่อราวสองปีก่อน เมื่อคล�าเจอ
102 ข้ อ ส อ บ สํ า คั ญ ชื่ อ ‘ค ว า ม ต า ย’
