Page 108 - PDF_merged
P. 108
หญิงสาวใช้เวลาเวียนเข้าเวียนออกโรงพยาบาลอยู่ราว
ปีครึ่ง หลังจากผ่าตัด พักฟื้นอยู่เดือนหนึ่ง จากนั้นก็ให้คีโมอยู่
๑๖ หน ฉายแสงอีก ๓๖ ครั้ง เธอมีอาการแพ้คีโมมาก มือชา
อาเจียน เบื่ออาหาร ผมร่วง อาการทุกอย่างเป็นไปตามที่หมอ
พูด เธอท�าใจยอมรับความจริงที่อยู่ตรงหน้าได้ ไม่คิดอื่นใด
มากไปกว่านั้น
เธอเขียนไดอารี่ เพจลงในโลกโซเชียล บอกเล่าเหตุ
การณ์ตามที่เกิดขึ้นจริง หวังว่าอาจเป็นประโยชน์กับใครบ้าง
“จะให้บอกว่าโลกสวย เราก�าลังมีความสุข อ้วกพุ่งอยู่
ค่ะ กินน�้าแข็งก็ได้กลิ่นพลาสติคในน�้าแข็ง เราเขียนตามที่เรา
รู้สึกจริงๆ มีคนรู้จักในเพจบางคนถามมา เราบอกเขา ช่วยได้ตาม
ประสาเรา บอกเขาว่าถ้ากลัวก็กลัวไป คนมันกลัวอยู่แล้ว ใคร
ไม่กลัวนั่นตอแหล แต่กลัวแล้วต้องตั้งสติให้เร็ว คนอ่านบางคน
เขาบอกขอบใจเรามากที่เขาได้ตั้งสติรับมือกับมันจริงๆ”
แม้จะมองว่าโรคมะเร็งไม่ได้น่ากลัวกว่าโรคซึมเศร้า
แต่ความทรมานทางกายในช่วงรักษาตัวก็ท�าให้ทุกขเวทนา
เอาการ การเจาะเส้นเลือดเพื่อให้คีโมเป็นไปด้วยความยาก
ล�าบาก เนื่องจากเส้นเลือดแข็งตัว เจาะทีไรก็กระตุกเฮือกๆ มี
อาการปวดกระดูก ก�ามือแล้วเจ็บ แค่หยิบแก้วน�้าก็ลื่น อ่อน
เพลีย เหนื่อยง่าย แค่หายใจก็หอบเหนื่อยแล้ว ขยับตัวทีไรก็
เจ็บปวดตามเนื้อตัว ไม่มีแรงเดิน ตัวชาด้านไปหมด มองแสงจ้า
ก็ไม่ได้ น�้าตาจะไหล เสียงพูดจาแห้งผาก ลิ้นไม่รับรู้รสอาหาร
“มันเป็นโรคที่ปล้นเอาสุนทรียภาพทุกชนิดไปหมดเลย”
ข้ อ ส อ บ สํ า คั ญ ชื่ อ ‘ค ว า ม ต า ย’ 107
