Page 109 - PDF_merged
P. 109
แม้กระนั้น หัวใจของไหมก็สู้ ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ เพราะ
ลึกๆ เธอรู้ว่ามะเร็งที่เป็นอยู่ในขั้นสอง โรคยังไม่ได้ร้ายแรงนัก
เธอไม่ได้สู้เพื่อตัวเอง แต่สู้เพื่อพ่อแม่ที่หวังจะให้เธอมีชีวิตอยู่
“มะเร็งเป็นแค่ละครบทหนึ่งที่ท�าให้เราเห็นการเกิด แก่
เจ็บ ตายของชีวิต”
หลังผ่านการรักษา ปัจจุบันโรคมะเร็งสงบลง ทุกวันนี้
ไหมหาหมอทุก ๓ เดือน ต้องกินยาต้านฮอร์โมน ๕ ปี เธอใช้
ชีวิตตามปกติ หมอบอกว่าถ้ามะเร็งกลับมารอบสองมีแนวโน้ม
จะแรงขึ้น
เพราะเชื่อว่าคนเรามีสิทธ์ที่จะเลือกชีวิตเป็นของตน
เอง ไม่ใช่ให้ใครอื่นเลือกให้ ดังนั้นหญิงสาวจึงสั่งเสียเรื่องวาระ
สุดท้ายไว้ด้วยอย่างรอบคอบ เธอปรารถนาจะตายอย่างสงบ
ไม่ต้องการให้ยื้อชีวิตด้วยสายระโยงระยางหรือเครื่องมือทาง
วิทยาศาสตร์ใดๆ
“ทุกคนรู้ว่าเราไม่ต้องการยื้อชีวิต คุณอย่าลืมนะว่า
ภาพที่จดจ�าเรา เรายิ้ม เราเชื่อมั่นตนเอง จู่ๆ จะเอาท่ออะไร
มายัดเข้าไปในปาก มีสายระโยงระยางนี่เราไม่ชอบ ถ้าคุณมี
ความสุขที่เห็นเราเป็นอย่างนั้น แทนที่จะจดจ�าภาพของลูกใน
วันที่สวยที่สุด จ�าภาพที่เขายิ้ม ไม่ใช่วันที่เขาเป็นผัก เนื้อตัว
ค่อยเหี่ยวลงทุกวัน มันเจริญหูเจริญตาตรงไหน ถ้าพ่อแม่ยื้อ
เขาจะเคยเห็นลูกที่พูดจาได้ ท�าอะไรได้ด้วยตนเอง ท�าไม่ได้แม้
กระทั่งลืมตา ถ้ายื้อ เขาต้องเดือดร้อน ต้องจ่ายเงินให้กับผักที่
ไม่มีสิทธิ์ลุกขึ้นมาเป็นลูกเขาอีกแล้ว
108 ข้ อ ส อ บ สํ า คั ญ ชื่ อ ‘ค ว า ม ต า ย’
