Page 87 - ESPORT
P. 87

เพียงพอที่ทําให้เด็กจะเลือกและเหมาะสมกับเขา หรือจะเลือกเส้นทางชีวิตแบบนี้จริงๆไหม เลือกจะเป็น

               นักบินโดรน เลือกจะเป็นนักเล่นเกมที่มีรายได้ เลือกก่อนว่าฉันเหมาะหรือยัง ทีนี้ฝ่ายจัดการจะเป็นแค่ครู
               หรือฝ่ายการศึกษาไม่ได้ เพราะองค์ความรู้แบบนี้ไม่ได้อยู่ในวงการศึกษา แต่เป็นแนวเดียวกันกับการติดยา

                       การแก้ปัญหาเรื่องยาเสพติดจริง ๆ นั้น คือต้องแก้ปัญหาที่งานป้องกัน งานปราบได้ผลระดับหนึ่ง

               คือการ control งาน งานบําบัดเป็นปลายงาน งานป้องกันคือวางแนวกันไฟเพื่อให้น้อง ๆ เลือกหรือไม่เลือก

               ตัดสินใจยุ่งไม่ยุ่ง ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องสําคัญสุด แล้วทุกคนก็รู้ว่าสําคัญสุดแต่มันก็ยังเทมาทางนี้ไม่พอ ถ้าจะ

               สอดคล้องกับที่ผมพูดมาก็คือ สถานการณ์เด็กวันนี้มันล็อคมาตั้งแต่ 1,000 วันแรกแล้ว ความหมายก็คือ
               ระบบการศึกษาและสาธารณสุขเป็นคนที่ต้องมารับและแก้ปัญหา โดยที่ปัญหาของการศึกษาคือเรารับ

               ปัญหากันเข้ามาโดยไม่รู้ว่ามันคือปัญหา คือมองปัญหาไม่ออกและปล่อยจนกระทั่งมันบานปลาย มอง

               ปัญหาไม่ออกคือเราไปเน้นแนวรบผิดทาง เราไปเน้นปลายทาง ซึ่งเรื่องนี้ก็เป็นอาการเดียวกันเลยเรื่อง

               ปัญหา 8-9 ปัญหา เรื่อง E-Sport มันก็เป็น subset ของ game online แต่มันเป็นประเด็นขึ้นมาเพราะมันมี

               เศรษฐกิจมาบวกทําให้แรงจูงใจมันสูง


               หน่วยงานไหนควรเข้ามาเกี่ยวข้องในการปกป้องคุ้มครอง

                       E-Sport เป็นเรื่องที่เป็นปัญหาของเด็ก ต้องเป็นหน่วยงานด้านเด็กทั้งหมดบวกหน่วยงานด้านสื่อ
               ทั้งหมด ทุกคนและครอบครัว เพราะแนวรบแบบนี้มันเหมือนแนวรบยาเลย คือไม่สามารถบอกว่าใครเป็น

               พระเอกได้ ต้องจับมือกันเดินและ take lead ในบางกรณีของแต่ละคน แต่ระหว่างที่ take lead ฝ่ายอื่น ๆ

               ต้องหนุน เช่น พอเรื่องสื่อ ฝ่ายการศึกษาและฝ่ายอื่น ๆ ก็ต้องหนุนเขา คือร่วมมือทํางาน ไม่ใช่แค่ร่วมเฉย ๆ

               แต่ต้องโดดเข้าไปจับมือ ทุกคนต้องอยู่ในวงแล้ว lead ในเรื่องของตัวเองแล้วเห็นปัญหาร่วมกัน ปัญหาคือ
               ถ้าไม่เห็นปัญหาร่วมกันบางคนก็จะไม่วิ่งเต็มที่แล้วมันก็จะดึงวง เพราะเรื่องนี้เป็นเรื่องปฏิบัติการร่วม ถ้า

               ถามว่าใครรับผิดชอบ มันก็ดูเหมือนกับ DE สาธารณสุข พม. การศึกษา แต่ถามว่าแท้จริงใครต้อง

               รับผิดชอบ มันก็ต้องรับผิดชอบร่วมกัน ผลแพ้ชนะมันต้องขึ้นอยู่กับทุกคนจับมือกันเหนี่ยวแน่น ต้องคุยกัน

               บ่อย ๆ แกนและคนทํางานวง 2 วง 3 เองก็ต้องเข้าใจเรื่องนี้ระดับหนึ่ง เพราะไม่อย่างนั้นไม่มีทางที่วง 2 วง
               3  จะมาเห็นภาพ เหมือนปัญหาระบบการศึกษาก็เหมือนกัน วง 2 วง 3 เป็นจํานวนมาก สพฐ. มีคนทํางาน

               อยู่ 400,000 คน แล้วทุกวันนี้ข้างล่างก็ด่าข้างบน โรงเรียนด่าเขต เขตด่ากรม เพราะโรงเรียนไม่รู้

               สถานการณ์ปัญหาของข้างบนคืออะไร เขตก็จะมาด่าโรงเรียนว่าไม่ทําแล้วด่ากรมว่าสั่งเยอะ อะไร ๆ มันก็

               ต้องปรับไปด้วยกัน


               เจ้าภาพหลักเจ้าภาพรอง

                        มองว่าควรจะเป็น พม. และ DE: แล้วก็กระทรวงศึกษาธิการ สาธารณสุข มหาดไทย วัฒนธรรม
               หน่วยงานนี้ที่เป็นเจ้าภาพหลัก ที่เหลือก็เป็นเจ้าภาพรอง




                                                           86
   82   83   84   85   86   87   88   89   90   91   92