Page 257 - PDF_merged
P. 257
แต่แล้วผู้ป่วยรายนี้รอดชีวิตมาได้ มาเล่าให้หมอฟัง
ภายหลังว่าตอนที่โคม่า ไม่รู้สึกตัว มีบางช่วงที่จิตเหมือนจะลอย
เคว้งคว้างอยู่ คล้ายจิตจะหลุดจากร่าง แต่สักพักจะรู้สึกเหมือน
มีมือมาแตะที่ตัว และมีพลังจากมือนั้นแผ่เข้ามา พลังนั้นดึง
จิตเขากลับลงมา ท�าให้เกิดความรู้สึกตัวลางๆ เป็นเช่นนี้อยู่
หลายครั้ง
มารู้ภายหลังว่าเป็นเพราะพยาบาลคนหนึ่ง เวลาเข้า
เวรก็จะเดินมาเยี่ยมผู้ป่วยทุกเตียง พูดให้ก�าลังใจผู้ป่วย คนไหน
ที่อาการโคม่า เธอก็จะเอามือจับแล้วแผ่เมตตาให้ บอกว่าขอ
ให้หายไวๆ นะ ปรากฏว่าผู้ป่วยที่อยู่ในภาวะโคม่าสามารถรับ
รู้พลังเมตตาของพยาบาลผู้นี้ได้
“จะสนุกอย่างไรในที่สุดเราก็ต้องพบเจอกับความตาย
ปัญหาคือว่าถึงตอนนั้นถ้าเราไม่พร้อม เราก็ไม่มีโอกาสแก้ตัว
แล้ว เพราะเรามีโอกาสตายแค่ครั้งเดียว และความทุกข์ทรมาน
ตอนใกล้ตายมันยิ่งกว่าความทุกข์ทรมานทั้งหลายทั้งปวงในตอน
ที่มีชีวิตอยู่
“ตอนที่ยังสบาย เราพอจะจัดการกับความเจ็บปวดได้
เพราะเรายังมีสติดี ร่างกายเรายังมีก�าลังเข้มแข็ง แต่ตอนที่ใกล้
ตายมันกะปลกกะเปลี้ยไปหมดทุกอย่าง ร่างกายก็อ่อนแอ จิต
ก็เสื่อมถอย สติก็เลือนราง ถึงตอนนั้นก็ยากที่จะรับมือกับความ
ตายได้ สังขารทั้งร่างกายและจิตใจมันเสื่อม มันอ่อนล้าไปทุก
ส่วน การเผชิญกับความตายซึ่งเป็นเรื่องที่ใหญ่ที่สุดในชีวิต จึง
เป็นเรื่องที่ยากมาก”
256 ข้ อ ส อ บ สํ า คั ญ ชื่ อ ‘ค ว า ม ต า ย’
