Page 253 - PDF_merged
P. 253
ที่ยังมีเวลาและพละก�าลังอย่างพร้อมมูล เป็นเพราะไม่สนใจ
เตรียมตัวล่วงหน้ามาก่อน เมื่อล้มป่วยและเข้าสู่ระยะสุดท้าย
ของชีวิต ผู้คนเป็นอันมากจึงประสบกับความทุกข์ทรมานอย่าง
แรงกล้าทั้งกายและใจ ทรัพยากรที่มีอยู่ก็ไม่เพียงพอที่จะเอามา
ใช้ช่วยตัวเองในยามวิกฤต โดยเฉพาะ ‘ทุน’ ที่สะสมไว้ในจิตใจ
ซึ่งส�าคัญกว่าทุนที่เป็นทรัพย์สมบัติ
“ผู้คนจ�านวนไม่น้อยลงเอยด้วยการพยายามต่อสู้กับ
ความตายอย่างถึงที่สุด ฝากความหวังไว้กับเทคโนโลยีทุกชนิด
แต่การพยายามยืดชีวิตนั้น บ่อยครั้งกลับกลายเป็นการยืดการ
ตายหรือภาวะใกล้ตายให้ยาวออกไปพร้อมกับความทุกข์ทรมาน
โดยคุณภาพชีวิตและจิตใจหาได้ดีขึ้นหรือเท่าเดิมไม่”
ภิกษุผู้ปลุกกระแสของความตายอันตื่นรู้ยังให้ข้อสังเกต
ว่าปัญหาคือระบบการแพทย์ในปัจจุบันเน้นการดูแลรักษาทาง
กาย โดยละเลยความส�าคัญด้านจิตใจ และมองเห็นความตาย
เป็นปฏิปักษ์ ดังนั้นแพทย์จึงพยายามทุกวิถีทางที่จะเอาชนะ
ความตายให้ได้ หรือยื้อชีวิตผู้ป่วยให้นานที่สุด จึงมักส่งคนไข้
หนักไปห้องไอซียู เพื่อท�าทุกอย่างไม่ให้ตาย โดยหารู้ไม่ว่า
บรรยากาศในห้องไอซียูไม่ได้ส่งเสริมให้คนไข้ได้ตายอย่างสงบ
เพราะไหนคนป่วยจะถูกหมอและพยาบาลมะรุมมะตุ้ม
ไหนจะถูกกระตุ้นด้วยยานานาชนิด แถมยังถูกปั๊มหัวใจ แล้วยัง
ทรมานจากท่อที่ค้างอยู่ในปาก เมื่อใกล้จะตายก็หาใครมาช่วย
น�าทางใจให้สงบไม่ได้ ลูกเมียพ่อแม่ก็อยู่นอกห้อง หลายคนจึง
ตายอย่างไม่สงบ
252 ข้ อ ส อ บ สํ า คั ญ ชื่ อ ‘ค ว า ม ต า ย’
