Page 254 - PDF_merged
P. 254
ในประเด็นการยื้อชีวิตนี้ อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ นักวิทยา
ศาสตร์คนส�าคัญของโลกผู้สนใจแนวคิดทางพุทธศาสนา กล่าว
ไว้ใน “วาระสุดท้ายของไอน์สไตน์” เล่าให้ลึกโดยนายแพทย์วิชัย
โชควิวัฒน ว่า “การยืดชีวิตออกไปแบบจอมปลอมอย่างนั้นไม่
เห็นเข้าท่าเลย ผมได้ท�าหน้าที่ของตัวเองแล้ว ตอนที่ถึงเวลา
ต้องไป ผมก็จะไปอย่างสง่างาม”
พระไพศาลกล่าวว่าปกติคนเราไม่ค่อยนึกถึงความตาย
ของตนเองเท่าใดนัก แต่เมื่อใดที่นึกถึงก็อยากให้ตัวเอง “ตายดี”
แต่การจะตายดีได้ก็ต้องด�ารงชีวิตมาด้วยดี หากอยู่อย่างมีสติ
ก็จะไม่หลงลืมสติเมื่อตาย ความตายที่พึงปรารถนายังรวมถึง
การตายท่ามกลางคนรัก ญาติมิตรที่คุ้นเคย ไม่มีใครอยากจาก
ไปอย่างโดดเดี่ยวอ้างว้างในสถานที่ที่ตนไม่คุ้น
ความเจ็บป่วยมิได้เกิดผลกระทบต่อร่างกายเท่านั้น
หากยังส่งผลต่อจิตใจด้วย ยิ่งส�าหรับผู้ป่วยระยะสุดท้าย ความ
เจ็บป่วยทางจิตใจเป็นสาเหตุแห่งความทุกข์ทรมานไม่น้อยไป
กว่าความเจ็บป่วยทางกาย เพราะการต้องเผชิญหน้ากับความ
ตายและความพลัดพรากสูญเสียท�าให้กระตุ้นเร้าความกลัว
ความวิตกกังวล และความอ้างว้างโดดเดี่ยวให้ผุดขึ้นมาอย่าง
เข้มข้นรุนแรงชนิดที่ไม่เคยประสบมาก่อน
สิ่งที่บุคลากรการแพทย์และญาติมิตรควรปฏิบัติต่อผู้
ป่วย เพื่อช่วยให้ผู้ป่วยได้จากไปอย่างสงบ คือ หนึ่ง ให้ความรัก
และความเห็นอกเห็นใจ สอง ช่วยให้ผู้ป่วยยอมรับความตาย
ที่จะมาถึง สาม ช่วยให้จิตใจผู้ป่วยจดจ่อกับสิ่งดีงาม สี่ ช่วย
ข้ อ ส อ บ สํ า คั ญ ชื่ อ ‘ค ว า ม ต า ย’ 253
