Page 252 - PDF_merged
P. 252
สอนให้ปฏิเสธความตาย และถูกสอนว่าความตายมิใช่อะไรอื่น
หากหมายถึงความดับสูญและการสูญเสีย ที่หมายความว่าคน
ส่วนใหญ่ในโลกนี้อยู่โดยปฏิเสธความตาย หาไม่ก็หวาดกลัว
แม้แต่การพูดถึงความตายก็ถือเป็นเรื่องต้องห้าม คนเป็นอันมาก
เชื่อว่าเพียงแค่พูดถึงความตายก็เป็นลางไม่ดีส�าหรับตัวเองได้
“ความไม่รู้ปิดกั้นโอกาสที่เราจะเดินทางเข้าสู่ความรู้แจ้ง
และกักขังเราให้ติดอยู่กับมายาภาพอันไม่รู้จบในวัฏจักรแห่งการ
เกิดดับที่ไม่อาจควบคุมได้ ในห้วงมหรรณพแห่งความทุกข์”
ในหนังสือเล่มเดียวกันยังกล่าวอีกว่าอาจารย์กรรมฐาน
ผู้มีชื่อเสียงชาวทิเบตบางท่าน เมื่อจะเข้านอนตอนหัวค�่า จะเท
น�้าออกจากแก้วจนหมด แล้วคว�่าแก้วไว้ข้างเตียง ท่านไม่แน่ใจ
ว่าจะตื่นขึ้นและได้ใช้มันในวันรุ่งขึ้นหรือไม่ ท่านถึงกับดับไฟยาม
ค�่า ไม่สนใจที่จะให้ถ่านติดไฟจนถึงวันรุ่งขึ้น แต่ละขณะท่านมี
ชีวิตโดยตระหนักว่า ความตายมีโอกาสเข้ามาประชิดตัวเสมอ
ขณะที่กวีชาวอินเดียผู้หนึ่ง กล่าวถึงความตายไว้ว่า
“ความตายไม่ใช่การดับไฟที่ตะเกียง แต่เป็นการน�าตะเกียงไป
เก็บเมื่อรุ่งอรุณมาถึง”
พระไพศาล วิสาโล ให้ข้อคิดไว้ว่า ผู้ป่วยที่ยอมรับความ
ตายและได้เตรียมตัวเตรียมใจไว้ล่วงหน้า ย่อมมีโอกาสที่จะ
เผชิญกับความตายอย่างสงบ หรืออย่างน้อยก็สามารถประคอง
ใจไม่ให้เป็นทุกข์ในภาวะใกล้ตาย
“ไม่มีความประมาทอะไรที่ร้ายแรงไปกว่าการที่คนเรา
ทิ้งโอกาสที่จะฝึกฝนตนเองให้เผชิญความตายอย่างสงบในขณะ
ข้ อ ส อ บ สํ า คั ญ ชื่ อ ‘ค ว า ม ต า ย’ 251
