Page 201 - PDF_merged
P. 201
แสดงว่าต้องมีเรื่องใหญ่มาก เราคิดว่าที่บ้านต้องมีอะไรไม่ดี
เกิดขึ้นแน่ๆ แต่พอโทรไปเขากลับถามว่าแกอยู่ไหน พอเรา
บอกมาถ่ายละครไง เขาก็ขึ้นเสียงมาว่าท�าไมฉันไม่รู้ แล้วก็
โวยวายว่าท�าไมไม่บอกฉัน ทั้งๆ ที่เมื่อเช้าเราเพิ่งจะบอกเขาไป
เอง พอวางสายเราเริ่มแปลกใจ แล้วก็นึกถึงพ่อขึ้นมาทันที ได้
แต่บอกตัวเองว่าไม่นะ อย่าให้เป็นจริง”
ทรายวางสายไปด้วยความไม่สบายใจ หลังจากนั้นเธอ
เริ่มสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของแม่ทีละนิด แม่เริ่มถอย
รถเข้าบ้านชนก�าแพงทั้งๆ ที่ถอยมาเป็นไม่รู้กี่ร้อยพันครั้ง เริ่ม
โทรมาหาเธอในขณะถ่ายละครแล้วก็โวยวายเสียงดัง แล้วก็ถาม
อะไรแปลก เริ่มพูดจาไม่ปะติดปะต่อกัน กระทั่งเริ่มจ�าอะไรไม่
ได้ทั้งที่เพิ่งจะบอกไปเมื่อครู่ เช่นใช้ให้เธอไปซื้อฝรั่ง พอซื้อมา
ให้กลับบอกว่าเอามาท�าไม แม่ใช้ให้ไปซื้อมะม่วง
“เรารู้สึกว่าปล่อยไว้ไม่ได้แล้ว อย่างตอนพ่อนี่เรารู้ช้า
พออาการอย่างนี้เกิดขึ้นกับแม่ เราเลยพาเขาไปหาหมอทันที
หมอบอกว่าแม่มีภาวะของอาการสมองเสื่อม คือยังไม่ได้เป็น
เหมือนพ่อที่อาการทุกอย่างปรากฏชัดมากรวมๆ กัน แต่ของ
แม่จะค่อยๆ เปลี่ยนทีละหน่อย เขายังอาจจะจ�าอะไรเล็กๆ
น้อยๆ ไม่ได้ ลืมง่าย แต่เขายังรู้ว่าใครเป็นใคร ยังจ�าคนนั้น
คนนี้ได้ แต่ก็มีสิทธิเหมือนกันที่วันหนึ่งอาการจะก�าเริบไปถึง
จุดเดียวกับพ่อ”
สิ่งที่มาพร้อมกับความหลงลืมและน่ากลัวกว่านั้น
ส�าหรับผู้เป็นแม่ คือความเอาแต่ใจที่เพิ่มขึ้นแบบร้อยเท่าพัน
200 ข้ อ ส อ บ สํ า คั ญ ชื่ อ ‘ค ว า ม ต า ย’
