Page 198 - PDF_merged
P. 198
มา แม่ค้าเขาก็เลยแกล้งชวนกินโจ๊ก บอกว่ากินก่อนแล้วเดี๋ยว
ค่อยไป แล้วเขาก็ให้คนมาบอกเราให้มารับพ่อ
“ช่วงก่อนจะเสียชีวิต ๒ ปี อาการของพ่อยิ่งทรุดหนัก
ลงไปอีก เรียกว่าเป็นอาการที่ถอยกลับไปอยู่กับตัวเองโดย
สมบูรณ์ ประสาททุกอย่างฝ่อหมดไม่ท�างาน เงียบ ไม่พูด ไม่
สื่อสาร ก่อนที่ประมาณ ๑ ปีต่อมา เขาจะนอนอย่างเดียว
กลายเป็นผู้ป่วยติดเตียง เพราะพอลุกเดินแล้วเขาก็ล้มตลอด
เขาคงเจ็บก็เลยไม่เดิน นอนอย่างเดียว เราก็ป้อนข้าวป้อนน�้า
แล้วก็ต้องคอยจับเขาพลิกตัว
“ส�าหรับเรา การที่เขาไม่สื่อสาร ไม่ลุกขึ้น ในแง่หนึ่ง
เราอาจจะเหนื่อยน้อยลง จัดการอะไรได้ง่ายขึ้นก็จริง แต่จริงๆ
แล้วมันเป็นแค่การเปลี่ยนแปลงรูปแบบความยากมากกว่า
เพราะมันกลายเป็นว่า เราต้องทนทรมานกับการไม่ตอบสนอง
ของเขา เราว่าคนเป็นลูกไม่มีใครหรอกที่อยากเห็นพ่อตัวเอง
นอนติดเตียง ไม่พูดไม่เคลื่อนไหวอยู่แบบนี้”
อาการของรุจน์ รณภพ ค่อยๆ ทรุดลงทีละน้อย ก่อน
ที่ผู้ก�ากับรุ่นลายครามจะจากไปอย่างสงบในช่วงสายๆ ของ
วันที่ ๒๗ ธันวาคม ๒๕๕๒ หรือหลังจากที่ลูกสาวคนโตที่
ดูแลพ่อมาตลอดมีอายุครบ ๒๙ ปีได้เพียง ๔ วัน ทรายยังจ�า
เหตุการณ์ในวันนั้นได้ดี
เวลาราว ๑๑ โมงเช้า หลังจากที่พ่อกินข้าวเสร็จ เธอ
ข้ อ ส อ บ สํ า คั ญ ชื่ อ ‘ค ว า ม ต า ย’ 197
