Page 202 - PDF_merged
P. 202
ทวี และไม่มีเหตุผล แน่นอนว่าสิ่งเหล่านี้ย่อมส่งผลให้ทราย
ซึ่งเป็นผู้ดูแลโดยตรง ต้องตกเป็นเบี้ยล่างรองรับอารมณ์ ทั้งที่
ตัวเองก็มีความซึมเศร้าเป็นโรคประจ�าตัวอยู่แล้ว
“อยู่ๆ วันหนึ่งแม่เขาเดินล้มเป็นแผล เขาก็บอกให้พา
เขาออกไปล้างแผล เราก็พาไปตามใจเขา ทั้งที่ความจริงเราจะ
ล้างให้ก็ได้ แต่ก็ไม่อยากขัด พอขับรถออกไป เขาก็กดดันเรา
ว่าแกจะพาฉันไปล้างแผลที่ไหน ฉันจะไปล้างแผลที่นั่นที่นี่กับ
หมอคนนั้นคนนี้ ถ้าฉันล้างที่นี่จะเป็นอย่างนั้น ล้างที่นั่นอาจ
จะเป็นโรคอย่างนี้ เพราะฉะนั้นต้องพาฉันไปล้างที่นี่ ซึ่งที่ที่แม่
บอก เราบอกว่ามันไปไม่ได้
“ทีนี้พอรู้ว่าไปไม่ได้ แม่ก็ยิ่งโมโห โวยวายหนักกว่า
เดิม เราก็เครียด รู้สึกว่าแค่มีชีวิตท�างานหาเงินทุกวันนี้ก็หัวจะ
ระเบิดอยู่แล้ว ยังต้องมารองรับอารมณ์ที่ไม่น่ารักของแม่อีก
มันจะอะไรนักหนากับอีแค่เรื่องล้างแผล ที่สุดกลายเป็นเราที่
ทนไม่ไหวระเบิดออกมา เราบอกแม่ว่าถ้ามันยากนักหาทาง
ออกกันไม่ได้ เราตายกันทั้งคู่ไหม เอาไหม ทรายจะได้หักรถ
ลงข้างทาง
“ตอนนั้นเราคิดแบบนี้จริงๆ นะ คิดว่ายอมเจ็บแป๊บ
เดียว ปัญหาทุกอย่างจะได้จบ แต่พอเรารู้ตัวเราก็รีบดึงสติกลับ
มา แล้วสุดท้ายก็ต้องมานั่งรู้สึกไม่พอใจตัวเอง ว่านี่กูเป็นลูกที่
ไม่ดีอีกแล้วเหรอวะ กระทั่งเริ่มเครียดและกลัวว่านี่ทุกอย่างจะ
กลับไปเป็นเหมือนเดิมที่เคยเป็นมาอีกแล้วใช่ไหม”
ทรายต้องกลับไปหาหมอเพื่อรักษาโรคซึมเศร้าอีกครั้ง
ข้ อ ส อ บ สํ า คั ญ ชื่ อ ‘ค ว า ม ต า ย’ 201
