Page 196 - PDF_merged
P. 196
ภาพที่ปรากฏตรงหน้าไม่ต่างจากคมมีดที่บาดกรีดลงไป
ในหัวใจของทราย นักแสดงสาวเดินขึ้นไปบนห้องนอน พร้อม
กับระเบิดความอัดอั้นด้วยการร้องไห้ราวกับท�านบแตก ขณะ
นั้นตัวเธอเองเพิ่งมีอายุแค่ ๒๐ กว่าๆ เหตุใดกันหนอ สองบ่า
ของเธอจึงต้องแบกรับความทุกข์อันหนักอึ้งเกินเสียยิ่งกว่าคน
วัยเดียวกัน
“ในช่วงเวลานั้นชีวิตเราทุกข์มากจริงๆ นะ จะหันไป
บอกไปปรึกษาใครก็ไม่ได้ เพราะเราก็ไม่อยากให้ใครรู้ว่าพ่อ
เราป่วยเป็นอะไร ถึงเขาจะไม่รับรู้ แต่เราคิดว่าเขาก็อยากป่วย
อย่างมีศักดิ์ศรี ไม่อยากให้ใครต้องมารับรู้หรือเห็นเขาในสภาพ
แบบนี้ ครั้นจะปรึกษาคนในบ้าน ทุกคนก็มีภาวะความเครียด
ความเหนื่อยล้าของตัวเองกันหมด กลายเป็นว่าคนที่ทุกข์ที่สุด
จริงๆ นี่คือคนดูแล คนสมองปกตินี่แหละ
“เราเองก็ต้องรับผิดชอบหลายอย่าง ไหนจะงานแสดง
ไหนจะเรื่องที่บ้าน บางทีวันนี้เล่นละครต้องรับบทสนุกสนาน
แต่พอเลิกถ่ายละคร เราก็กลับมานั่งเศร้านั่งทุกข์กับชีวิตอีก
มันต้องฝืนไปฝืนมาอยู่แบบนี้ บางทีเราอยากจะกรี๊ดออกมาให้
ดังๆ ระบายทุกอย่างออกมาให้หมด ก็มีคนเคยแนะน�านะ ว่า
ให้เอาธรรมะเข้าช่วย แต่บางครั้งทุกอย่างก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด
ไม่ใช่ว่าดีดนิ้วแล้วจะหายทุกข์ได้เลย”
ทรายยอมรับว่าตัวเธอเองเป็นโรคซึมเศร้า และต้อง
ทานยามาโดยตลอด ภาวะที่ต้องดูแลพ่อพร้อมกันกับแบกรับ
ค่าใช้จ่ายทุกอย่างภายในบ้าน ท�าให้โรคที่เป็นอยู่เดิมก�าเริบขึ้น
ข้ อ ส อ บ สํ า คั ญ ชื่ อ ‘ค ว า ม ต า ย’ 195
