Page 179 - PDF_merged
P. 179
มา ๓-๔ ปีแล้ว
๑๐ ปีของความเจ็บป่วยผ่านไป ทุกวันนี้หมอบอกว่า
สมองของแม่เหลือความรับรู้อยู่เพียง ๒๐ เปอร์เซ็นต์ ไม่ต่าง
จากเด็กแรกเกิด แม่ผ่ายผอม แขน ขาลีบ นอนอยู่บนเตียง
ต้องเจาะคอ และกินอาหารเหลวทางสายให้อาหาร ตอบสนอง
ต่อการรับรู้น้อยมาก
“เราไม่รู้ว่าแม่คิดยังไง รู้สึกยังไง แม่เป็นแม่ที่เรารู้จัก
มาทั้งชีวิต แต่ไม่ใช่แม่คนเดิม” นั่นคือความในใจที่ชวนสะทก
สะท้านใจของลูกสาวคนโต
ทุกวันนี้พ่อท�าหน้าที่ดูแลแม่ โดยมีคนดูแลชาวพม่าที่
วางใจได้ช่วยอยู่ดูแลมาหลายปีแล้ว ช่วงกลางวันที่พ่ออาจมีธุระ
ไปไหนมาไหน แต่ตกกลางคืนพ่อต้องมานอนข้างๆ แม่ ลุกขึ้น
มาเปลี่ยนแพมเพอร์ส ช่วยพลิกตัวให้ แม่ไม่มีแผลกดทับและ
กลิ่นคนป่วยอย่างคนที่นอนติดเตียงนานๆ เป็น เพราะพ่อกับ
คนดูแลช่วยกันดูแลแม่อย่างดี
หลังจากพลอยแต่งงานแยกบ้านออกไป เธอจะแวะ
มาหาแม่อาทิตย์ละสามวัน แต่หลังจากมีลูกก็ห่างออกไปเป็น
อาทิตย์ละครั้ง เพราะต้องดูแลลูก และช่วยงานสามีที่เปิดบริษัท
เป็นของตนเอง สามีของพลอยเป็นผู้ก�ากับหนังโฆษณามือหนึ่ง
แม้จะมีภาระยุ่งเพียงไร แต่เธอจะโทรศัพท์คุยกับพ่อ ถามไถ่
อาการของแม่ทุกวัน
178 ข้ อ ส อ บ สํ า คั ญ ชื่ อ ‘ค ว า ม ต า ย’
