Page 21 - PDF_merged
P. 21
ตลอด ๑ เดือนของการรักษา พ่อป๋องมีทุกข์ทรมาน
น้อยมาก แม้จะรู้จากหมอว่าตนเป็นโรคร้าย แต่ก็มีสติมั่นคง
น้อมรับความเป็นไปด้วยความสงบใจ
ใช่เพียงปั้นพระพุทธรูปจนมีผลงานฝากไว้ในแผ่นดิน
มากมาย ทั้งในแผ่นดินไทยและต่างแดน แต่เจ้าตัวยังได้น�า
พระธรรมของพระบรมศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้ามาน้อมน�าใจ
ด้วยการท�าสมาธิ และจากไปอย่างเห็นความตายเป็นเรื่อง
ธรรมชาติอันเป็นธรรมดาโลก
นี่คือมรณานุสติในห้องเรียนชีวิตที่ครูสอนปั้นพระผู้นี้
ได้สอนฉันและผู้คนใกล้ชิดเป็นหนสุดท้าย เป็นความตายที่นิ่ง
สงบ งดงาม สมกับที่เป็นผู้ปั้นภาพปฏิมาของพระพุทธเจ้าให้
ผู้คนได้กราบไหว้บูชาด้วยใจศรัทธา
ถัดจากการจากไปของก๋ง ความตายที่สร้างความสะทก
สะเทือนใจให้กับฉันที่สุด เป็นการจากไปที่ยังทิ้ง “ปม” ในใจให้
แก่ฉันจนบัดนี้แม้เวลาจะล่วงผ่านไป ๒๕ ปี นานเกือบครึ่งชีวิต
แต่ความรู้สึกผิดที่ตกเป็นตะกอนอยู่ในใจเบื้องลึกก็ยังคงไม่ได้
รับการคลี่คลายตามที่ควรจะเป็น
นั่นคือความตายของแม่
แม่จากไปในช่วง ๓ ทุ่มของคืนวันสงกรานต์ ปี ๒๕๓๔
ภายในห้องพิเศษ ตึก ภปร โรงพยาบาลจุฬาฯ หลังจากหมอ
พยาบาลหลายชีวิตพากันกลุ้มรุมอยู่กับร่างของแม่ที่นอนหมด
สติอยู่ เพื่อพยายามยื้อลมหายใจตามกระบวนการทางการ
20 ข้ อ ส อ บ สํ า คั ญ ชื่ อ ‘ค ว า ม ต า ย’
