Page 24 - PDF_merged
P. 24
การงานที่รัก ถึงจะรักแม่เพียงไร แต่ฉันก็ต้องการชีวิตส่วนตัว
หลายครั้งที่ฉันแอบร้องไห้ สงสารน้องสาวที่ต้องท�างานหาเงิน
เหน็ดเหนื่อยตัวเป็นเกลียว สงสารตนเองที่ต้องตกอยู่ในสภาพ
เหมือนถูกขังอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมของโรงพยาบาลวันแล้ววันเล่า
ฉันต้องแอบร้องไห้ในห้องน�้าของโรงพยาบาล หากหายเข้า
ห้องน�้านาน แม่จะส่งเสียงเรียกหา
ฉันรับรู้ว่าในครอบครัว หากมีใครสักคนเจ็บป่วย วงจร
ชีวิตของทุกคนในครอบครัวจะพลอยปั่นป่วนไปหมด บางครั้ง
รู้สึกขัดแย้ง สับสน อึดอัด กดดัน ทั้งเหน็ดเหนื่อยกายใจสารพัด
แต่ก็ยังกอดหอมแม่ พูดคุยยิ้มแย้มกับแม่เสมอ แม่เองก็ไม่ใช่
คนดูแลยาก อดทน และไม่พร�่าบ่นอะไร
ช่วงสุดท้ายที่แม่หมดสติ นอนหลับตานิ่งอยู่บนเตียง
เหมือนหมดความรับรู้ใดๆ ความกดดันที่สั่งสมมากว่าสองปี
ท�าให้ฉันโทรศัพท์พูดคุยระบายความทุกข์อัดอั้นตันใจกับเพื่อน
ทุกถ้อยค�าที่พรั่งพรูราวท�านบแตก ฉันเข้าใจว่าแม่คงไม่ได้ยิน
เพราะแม่นอนหลับหมดสติ
แต่วันรุ่งขึ้น อาจารย์หมอแวะมาตรวจ และบอกว่าแม้
คนไข้จะหมดสติ แต่ก็ไม่ได้หมดความรับรู้ไปด้วย ประสาทหู
ยังคงได้ยิน ลูกหลานควรพูดจาดีๆ สัมผัส โอบกอดคนไข้ เพื่อ
คนไข้จะได้มีความสุขในช่วงเวลาสั้นๆ ที่เหลืออยู่
วันนั้นน้องสาวฉันแวะมาเยี่ยมแม่ พร้อมกับน�าสมุด
บันทึกสีฟ้าเล่มเล็กๆ มาให้อ่าน น้องสาวตื่นเต้นดีใจมาก เธอ
พบสมุดบันทึกเล่มนี้โดยบังเอิญ น้องสาวบอกว่านี่คือบันทึก
ข้ อ ส อ บ สํ า คั ญ ชื่ อ ‘ค ว า ม ต า ย’ 23
