Page 25 - PDF_merged
P. 25
เล่มพิเศษส�าหรับฉัน ตรงที่แม่บันทึกถึงวันที่แต่งงานกับพ่อ
และวันที่แม่คลอดลูกคนแรกคือฉัน
ฉันอ่านบันทึกหน้าแรกของชีวิตตนเองด้วยหยาดน�้าตา
เป็นหยาดน�้าตาของลูกที่ส�านึกในความรักของแม่ ไหลปนกับ
หยาดน�้าตาของความรู้สึกผิดบาป นี่คือสมบัติล�้าค่าที่สุดที่แม่
มอบให้กับฉันในวันที่แม่ใกล้จากลา
ฉันรู้สึกตนเองไม่ต่างจากลูกอกตัญญู แม่จากไปใน
อีกไม่กี่วันต่อมา บางทีแม่อาจคิดไปว่าฉันไม่รักแม่ ค�าพูดที่
ระบายความอัดอั้นตันใจที่แม่ได้ยิน แม่จะปวดร้าวสะเทือนใจ
สักแค่ไหน
ทุกวันนี้ฉันยังคงฝันถึงแม่เสมอ แม้เวลาจะผ่านมา
๒๕ ปีแล้ว ในฝันแม่ยังมีชีวิต แม่ไม่เคยแย้มยิ้ม และดวงหน้า
ของแม่เศร้าเหลือเกิน
การจากไปท่ามกลางความชุลมุนวุ่นวายและการยื้อ
ชีวิตด้วยการปั๊มหัวใจของแม่ กับความรู้สึกผิดที่ยังค้างคาอยู่ใน
ใจ ท�าให้คิดว่าสักวันหนึ่งฉันจะแก้ตัว แก้ไขเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
ให้ดีที่สุด ฉันพยายามเรียนรู้เรื่องการตายอย่างสงบจากการอ่าน
หนังสือ ต�ารับต�าราต่างๆ แล้ววันหนึ่งฉันก็สมัครเป็น “อาสา
ข้างเตียง” ของเครือข่ายพุทธิกา เพื่อดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายที่
โรงพยาบาลจุฬาฯ
แต่ไปเยี่ยมผู้ป่วยได้ไม่ทันไร พ่อที่อยู่ในวัย ๘๐ ที่เคย
แข็งแรง เดินกวาดใบไม้ในถนนทางเดินในสวนก็เกิดไม่สบาย
24 ข้ อ ส อ บ สํ า คั ญ ชื่ อ ‘ค ว า ม ต า ย’
