Page 173 - PDF_merged
P. 173
นอนตื่นสาย เอาแต่ใจ ชอบออกไปเที่ยวเล่น เดี๋ยวนี้ผมได้อยู่
บ้านมากขึ้น ช่วยแม่ท�างานบ้านหลายอย่าง
“ผมได้เห็นความล�าบากของพ่อแม่ ท�าให้รักพ่อแม่มาก
ขึ้น รู้ค่าของเงินทุกบาทที่ได้มา ได้สวดมนต์ทุกวันก็สบายใจ
เดี๋ยวนี้ผมอดทนมากขึ้น แต่บางทีก็อาจมีหงุดหงิดบ้าง เพราะ
คิดถึงเพื่อน อยากออกไปเล่นกับเพื่อนๆ บ้าง”
เพื่อนๆ ยังคงแวะมาเยี่ยมเยียนเด็กหนุ่ม เมื่อไม่กี่วัน
ก่อน เพื่อนสองคนก็มารับอั๋นไปเที่ยวห้างสรรพสินค้าใกล้บ้าน
เพื่อเปลี่ยนบรรยากาศเป็นหนแรก
“ผมว่าโชคดีที่มีปาฏิหาริย์เกิดขึ้น ท�าให้ผมรอดตายมา
ได้ เหมือนตายแล้วเกิดใหม่ ท�าให้รู้ว่าพ่อแม่รักเรา อันนี้รู้ได้
ชัดเจนเพราะเขาดูแลเราเต็มที่ ท�าให้รู้ว่าเพื่อนคนไหนจริงใจกับ
เรา เพื่อนที่ผมไม่ได้สนใจ มองข้ามไปกลับเป็นคนที่ดีกับผมที่สุด
“วันหนึ่งผมแวะไปหาเพื่อนๆ ที่โรงเรียน มีเพื่อนๆ เข้า
มาคุยกับผม แต่พอถึงเวลาเข้าเรียนเขาก็ต้องไปเรียน เพราะ
กลัวอาจารย์ตี แต่เพื่อนคนนี้มาส่งผมขึ้นรถกลับบ้าน วันนี้เขา
ก็เพิ่งพาผมไปเที่ยวห้าง”
เด็กหนุ่มบอกว่าเมื่อก่อนยังเป็นวัยรุ่น ไม่ได้คิดถึงเรื่อง
ความตาย แต่ความเจ็บป่วยที่มาแบบจู่โจมท�าให้ตนพบว่าแท้ที่
จริงความตายอยู่ใกล้ตัวคนทุกคน ไม่เกี่ยงวัย การก้าวเดินผ่าน
ความตายมาได้อย่างฉิวเฉียด ท�าให้รู้ว่าท�าอะไรต้องระมัดระวัง
ความผิดพลาดเกิดขึ้นได้เสมอถ้าเราไม่มีสติ
“ความตายไม่น่ากลัว มันอยู่ใกล้ตัวเราทุกคน ผมผ่าน
172 ข้ อ ส อ บ สํ า คั ญ ชื่ อ ‘ค ว า ม ต า ย’
