Page 171 - PDF_merged
P. 171
ไปอยู่บ้านพี่ชายที่ย่านมีนบุรี ที่นี่มีอากาศดีคล้ายบ้านนอก
ลูกชายได้เหยียบดิน เหยียบหญ้า มีพื้นที่ให้ได้ฝึกเดิน
เธอยังต้องพาลูกชายไปหาหมอที่โรงพยาบาลตามนัด
และพาไปฝังเข็มที่โรงพยาบาลเทียนฟ้า ดูแลเรื่องการกินอยู่
อาบน�้าอาบท่า ฯลฯ เพราะลูกยังช่วยเหลือตัวเองไม่ได้สักเท่าไร
ในระยะแรก วันๆ หนึ่งผู้เป็นแม่อยู่ข้างกายลูกแทบไม่ได้คลาด
สายตา กินนอนไม่เป็นเวลา
“แรกๆ ผมหงุดหงิดมาก เห็นเพื่อนๆ เขาไปเรียนกัน
เราก็อยากกลับไปเรียนเหมือนเขา แต่วันๆ หนึ่งก็ไม่ได้ท�าอะไร
ไม่รู้ว่าเมื่อไรจะหาย มันกดดันมาก ผมกลัวเดินไม่ได้ จนบางที
ก็อารมณ์เสียใส่แม่ ผมเคยโยนวอล์คเกอร์ทิ้ง อยากช่วยเหลือ
ตัวเองได้ อยากแข็งแรง ไปไหนมาไหนได้อย่างเดิม อะไรก็ได้
ที่มันไม่ใช่อย่างนี้น่ะ” อั๋นย้อนเล่าถึงความรู้สึกในช่วงขณะนั้น
จากเด็กหนุ่มที่เคยเตะบอลทุกวัน มีความสุขกับเพื่อน
ฝูงและชีวิตอิสระ ยากจะท�าใจรับกับสภาพที่ตนต้องกลับมาเป็น
เหมือนเด็กน้อยให้แม่ดูแลอีกครั้ง แม้แต่จะอาบน�้า จะเดิน ก็
ยังท�าด้วยตนเองไม่ได้
แน่นอนว่าอารมณ์ของผู้ป่วยย่อมเพิ่มความกดดันให้
กับคนดูแลที่อยู่ข้างกาย ไม่นับความกดดันจากความเหนื่อยล้า
ที่ต้องปฏิบัติดูแลสารพัด กินนอนก็ไม่ได้เป็นเวลา ทุกลมหายใจ
เป็นไปเพื่อลูก ไม่มีโลกของตนเองอีกต่อไป
“เราเหนื่อยและเครียดมากๆ กว่าจะผ่านสองปีมาได้นี่
หนักจริงๆ ด้านจิตใจนี่หนักมาก เพราะลูกชายงอแงมาก เขา
170 ข้ อ ส อ บ สํ า คั ญ ชื่ อ ‘ค ว า ม ต า ย’
