Page 172 - PDF_merged
P. 172
หงุดหงิดตัวเขา น�้าท่าก็อาบเองไม่ได้ เราต้องดูแลเขาทุกอย่าง
ถึงเวลาก็ต้องพาเดิน พอเขางอแงเขาจะเขย่าวอล์คเกอร์ เข้าใจ
ว่าคนป่วยก็กดดัน สมองเขาฟื้นตัวเร็ว แต่ร่างกายไม่พร้อม
ความกดดันก็มาตกที่เรา กินนอนก็ไม่เป็นเวลา เพราะเราต้อง
ดูแลเขาตลอดแทบไม่คลาดสายตา
“เกิดมาในชีวิตไม่เคยทุกข์ ไม่เคยกดดันขนาดนี้ จน
บางทีคิดอยากจะฆ่าตัวตาย เราเองไม่ได้กระดิกกระเดี้ยวไปไหน
ดีที่ตอนเย็นๆ ได้น้องสาวเราช่วยพาเขาเดินบ้าง ทุกข์มากก็
ร้องไห้กับพี่สะใภ้ เขาก็ให้ก�าลังใจมาตลอด น่ารักมาก ดีที่ได้
พี่น้องดี เลยช่วยประคองเรามาได้”
สองปีผ่านไป ถึงวันนี้อั๋นกลับมาอยู่บ้านที่แฟลตย่าน
ห้วยขวางตามปกติ แม้จะยังเดินได้แบบเขย่งส้นเท้า ตาข้างหนึ่ง
ยังไม่กลับดี การเขียนหนังสือเริ่มดีขึ้น อยู่ในสภาพเกือบปกติ
ราว ๘๐ เปอร์เซ็นต์แล้ว สองแม่ลูกวางแผนไว้ว่าอั๋นจะกลับมา
เรียน กศน. เมื่อสภาพพร้อมกว่านี้ ทุกวันนี้เจ้าตัวจะตื่นแต่ตี ๕
ครึ่ง เดินขึ้นลงบันไดแฟลตทุกเช้าเพื่อออกก�าลังกาย และสวด
มนต์ทุกเช้าค�่า
ไม่น่าเชื่อว่าการก้าวผ่าน “ความตาย” สู่ “ความเป็น”
ท�าให้เด็กหนุ่มวัย ๑๗ ได้เรียนรู้และเปลี่ยนแปลงตนเองได้อย่าง
ไม่น่าเชื่อ
“หลักๆ ชีวิตผมทุกวันนี้ก็มีแต่เดินขึ้นลงบันไดแฟลต
กับการสวดมนต์ที่ท�าทุกวัน ตอนนี้สภาพจิตใจผมดีขึ้นมาก เรา
ผ่านความเป็นความตายมาแล้ว เมื่อก่อนผมไม่เคยท�างานบ้าน
ข้ อ ส อ บ สํ า คั ญ ชื่ อ ‘ค ว า ม ต า ย’ 171
