Page 160 - PDF_merged
P. 160
หรือบางทีผู้ป่วยอาจปรารถนาความสุขสุดท้ายที่ได้ใช้
ชีวิตที่เต็มชีวิต
จังหวะที่น้องชายของอาจารย์แพ็ทใกล้จะแต่งงาน พ่อ
ปฏิเสธไม่ยอมให้คีโมหนที่สาม เพราะกลัวไปว่าให้คีโมแล้ว
ตัวเองจะโทรม ดูไม่ดีในสายตาผู้มาร่วมงานแต่ง พ่อของเธอ
ขับรถจากบ้านที่โคราชไปกรุงเทพฯ คนเดียว โดยไม่ยอมให้แม่
ตามไปด้วย อ้างว่าตนแข็งแรงดีแล้ว
หลังกลับมาพ่อเริ่มมีอาการไม่สู้ดี ปวดท้องทรมาน
อาจารย์แพ็ทพาพ่อไปหาหมอที่โรงพยาบาลจุฬาฯ หมอตรวจ
พบว่ามะเร็งกระจายไปที่ตับแล้ว พ่อยังบอกกับทางบ้านว่า
ตนเองไม่ได้เป็นอะไร เพราะผลตรวจเลือดไม่มีค่ามะเร็ง ทั้งที่
ต้องดูผลชิ้นเนื้อประกอบด้วย
“พ่อยังเชื่อว่าตัวเองหายแล้ว หมอบอกว่าค่าเลือดเขา
เป็นศูนย์ ตอนนั้นพ่อต้องเริ่มนั่งรถเข็นแล้ว หนูรู้ว่าพ่อไม่ไหว
แน่ๆ เป็นครั้งแรกที่เราเริ่มยอมรับว่าหมอที่ไหนๆ ก็ช่วยพ่อ
ไม่ได้แล้ว สุดท้ายแค่ชะลอให้พ่ออยู่ได้นานขึ้นเท่านั้น”
เธอดิ้นรนพาพ่อไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลหลายแห่ง
หมดค่ารักษาไปหลายเงิน หมอที่เมืองจีนเคยบอกว่าพ่อน่าจะ
อยู่ได้ ๓ ปี แต่พ่อก็อยู่ต่อมาได้เพียง ๘ เดือน
เมื่อหมอบอกว่าขณะนี้สิ่งที่ท�าได้คือแค่รักษาไปตาม
อาการ ต้องรอให้ร่างกายผู้ป่วยแข็งแรงกว่านี้จึงจะให้คีโมได้
อาจารย์แพ็ทยังคงดิ้นรนสู้ต่อ ด้วยการพาพ่อไปรักษาแผน
โบราณกับแม่ชีที่นครปฐม ที่นี่ให้เอายากลับมากินที่บ้าน ใน
ข้ อ ส อ บ สํ า คั ญ ชื่ อ ‘ค ว า ม ต า ย’ 159
