Page 162 - PDF_merged
P. 162
“หมอตุ๊พยายามถามเราว่าเราคุยยังไงกับพ่อบ้าง พ่อ
ห่วงอะไรที่สุด แกพยายามจะบอกว่าพ่อเขาไม่ไหวแล้วนะ แต่
เขาห่วงเรา ในใจเรารู้เพียงว่าพ่อต้องหาย บางทีพ่อร้องคราง
ตอนดึกๆ เพราะปวดหลัง เราซื้อเตียงคนป่วยให้พ่อนอน ซื้อ
ที่นอนลมให้ ช่วยพ่อท�าความสะอาดแผลกดทับ ขนาดพ่อเริ่ม
ใส่แพมเพอร์สแล้ว อาการหนักขนาดนี้แล้ว แต่ท�าไมแพ็ทยัง
ดื้อมากว่าพ่อต้องหาย
“ทีนี้พ่อเริ่มไม่คุยกับเราแล้ว พ่อเหนื่อย เริ่มพูดไม่ไหว
ถามพ่อว่าเป็นยังไง เขาเริ่มพูดว่าอย่าไปยื้อชีวิตเขา แต่ใจข้าง
ในเรายังอยากสู้ เรารับไม่ได้ เราบอกพ่อว่าเรารักพ่อนะ พ่อไม่
ต้องห่วงเรา พ่อต้องหาย พ่อบอกพ่อไม่ไหวแล้ว เราจะเอายา
ให้พ่อกิน พ่อบอกไม่กินแล้วได้ไหม”
ช่วงอาทิตย์สุดท้าย แม่ได้กล่าวลาพ่อและขออโหสิ
กรรมต่อกัน บอกให้พ่อคิดถึงสิ่งดีๆ ที่ได้ท�ามา แพ็ทเองทุกเช้า
ก็จะใส่บาตรให้พ่อ พ่อจากไปในช่วงบ่าย นอนแล้วหลับไปเลย
ถึงวันนี้พ่อจากไปได้สองปีแล้ว แต่พูดถึงพ่อครั้งไร เธอก็ยัง
น�้าตารื้นด้วยความอาลัยและผูกพัน
“ช่วงสุดท้ายหนูเคยถามพ่อว่าพ่อปวดเท่าไร ถ้าให้
คะแนนเต็ม ๑๐ พ่อบอกว่าพ่อปวดเต็ม ๑๐ แต่พ่อไม่ร้อง
โอดโอยมากเท่านั้นเอง เขาพยายามอดทน ตอนนั้นเขาใกล้
จะไปแล้ว เราควรปล่อยวางว่าเขาต้องไปแล้วนะ เพราะเขา
ปวดทรมาน เขาลุกไม่ไหว ไม่ควรไปยื้อชีวิตเขาแล้ว ตอนหลัง
เขาอยากนอนเงียบๆ แม่จะเปิดธรรมะให้ฟัง แม่จะไปคุยกับ
ข้ อ ส อ บ สํ า คั ญ ชื่ อ ‘ค ว า ม ต า ย’ 161
