Page 161 - PDF_merged
P. 161
ช่วงเดือนนั้นเธอยังมีความหวังว่าอาการของพ่อจะกระเตื้องขึ้น
แต่อยู่ได้เพียงเดือนเดียว พ่อก็จากไป
ไม่มีปาฏิหาริย์อย่างที่ลูกสาวคนนี้หวังให้เป็น !
“ตอนเดือนสุดท้าย ช่วงสองอาทิตย์แรกพ่อยังพอเดิน
ได้บ้าง แต่ก็ต้องช่วยพยุง พาไปอาบน�้า ถัดมาก็เริ่มใช้รถเข็น
อาทิตย์ที่สามลุกไม่ได้แล้ว เราเช็ดอึ ฉี่ให้พ่อ ดูแลพ่อ สงสัยว่า
ท�าไมอาการมันไปเร็วขนาดนี้ สุดท้ายพ่อต้องนอนติดเตียง มี
อาการปวดหลัง ผอมลงเรื่อยๆ อย่างรวดเร็ว
“ขนาดพ่อเป็นอย่างนี้เรายังบอกพ่อต้องหายนะ พ่อ
ต้องสู้ เราพูดค�านี้ให้พ่อฟังตลอด เหมือนพ่อจะยังมีความหวัง
เพราะเราบอกให้สู้ ทั้งที่ความจริงมันสวนทาง มันคงสู้ไม่ไหว
แล้ว แต่เราก็ยังอยากให้พ่อสู้ต่อ”
หมอตุ๊ แพทย์หญิงรุจิรา มังคละศิริ แวะมาเยี่ยมพ่อที่
บ้าน หมอพบว่าอาการของผู้ป่วยทรุดลงเรื่อยๆ เกินจะเยียวยา
เธอได้พูดคุยกับผู้ป่วย และพบว่าผู้ป่วยพร้อมแล้วที่จะจากไป
เพราะอยู่ไปก็ทุกข์ทรมาน และยังเหน็ดเหนื่อยกับการต้องถูก
หอบหิ้วไปรักษาตัวที่นั่นที่นี่แทบไม่ได้หยุดหย่อน
หมอตุ๊พบว่าใช่เพียงพ่อจะป่วย แต่อาจารย์แพ็ท ผู้
เป็นลูกสาวก็อยู่ในสภาพที่น่าเป็นห่วงไม่น้อยไปกว่ากัน
“น้องแพ็ทพยายามบอกให้พ่อสู้ตลอด ให้พ่อสู้ไปด้วย
กันกับเธอ ไม่สามารถยอมรับความเป็นจริงที่เห็นอยู่ต่อหน้าได้
ว่าพ่อได้ก้าวมาถึงชีวิตช่วงวาระสุดท้ายแล้วจริงๆ” นั่นคือค�า
พูดห่วงใยของหมอตุ๊
160 ข้ อ ส อ บ สํ า คั ญ ชื่ อ ‘ค ว า ม ต า ย’
