Page 13 - 64.ดูละคร แล้วย้อนดูชุมชน
P. 13
กระบวนการทำละครของมะขามป้อมมีลักษณะพิเศษเฉพาะตัว
นอกจากความสามารถในการแสดงแล้ว ชาวมะขามป้อมก็ยังต้องเข้าไป
คลุกคลีศึกษาชุมชนที่จะต้องเข้าไปทำงานด้วย ทั้งเจ้าหน้าที่และอาสาสมัคร
จึงต้องมีมนุษยสัมพันธ์ที่ดีเป็นพื้นฐาน กลุ่มมะขามป้อมจึงเรียกร้องความ
ทุ่มเทให้กับงานเป็นอย่างยิ่ง อย่างเช่นเมื่อกลุ่มละครมะขามป้อมต้องการ
เรียนรู้เรื่องการแสดงลิเกเพื่อจะนำมาใช้ในการทำงาน ชาวมะขามป้อม
พากันไปขอเข้าร่วมกับคณะลิเกอาชีพเพื่อจะทำการศึกษาทุกๆอย่าง ทุกๆ
ขั้นตอนของการแสดง ชาวมะขามป้อมสามารถร่วมรำร่วมร้องลิเกกับ
คณะลิเกคณะนั้นได้
ผลจากการศึกษานั้นทำให้เกิดชุดการแสดงลิเกของมะขามป้อม
ขึ้นมา เรียกว่า “ลิเกมะขามป้อม” อย่างที่รู้กันว่าลิเกเป็นการแสดงของ อยู่กันเป็นครอบครัว มันผูกพันมีทั้งเรื่องดีและไม่ดี ก็เก็บแต่เรื่องดีๆไว้
ชาวบ้านนิยมกันในหมู่ชาวบ้าน แต่ลิเกของมะขามป้อมเป็นลิเกที่ส่วนใหญ่ มันเป็นเสน่ห์ของคนทำงาน คนที่อยู่ด้วยกันมานาน ออกไปทำงาน
เล่นให้ชนชั้นกลางดู บทและการแสดงจึงถูกดัดแปลงให้สื่อสารกับชนชั้น ข้างนอกก็ไม่ได้ เคยออกไปนะ แต่ก็ยังรักงานแบบนี้ที่มะขามป้อม
กลางได้ มีการแสดงที่เป็นชิ้นเอกๆ อย่างเช่น ลิเกเรื่อง “เปลี่ยนฟ้า มากกว่า คือทุกที่มันมีปัญหา แต่เราก็อยู่ที่อื่นไม่ได้” (สมศักดิ์ ศิริพันธ์
แปรดิน” ซึ่งเป็นเรื่องราวการเปลี่ยนแปลงการปกครองปี 2475 ถูกนำ ให้สัมภาษณ์ในวิทยานิพนธ์เรื่อง ลิเกเอ็นจีโอ กรณีศึกษากลุ่มละคร
โครงเรื่องมาปรุงเป็นลิเกแบบจักรๆวงศ์ๆ ทำการแสดงในวังสวนผักกาด มะขามป้อม ของ ศิรินทร์ ใจเที่ยง )
เมื่อปี พ.ศ. 2544 ลิเกเรื่องนี้เป็นที่กล่าวขวัญกันมาก ทำให้ลิเก ชิวิตของชาวมะขามป้อมปรับเปลี่ยนและยืดหยุ่นไปตามสถานการณ์
มะขามป้อมมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักกันอีกนอกจากละครมะขามป้อม ในขณะที่การทำงานยังคงมุ่งเพื่อพัฒนาคนและสังคมโดยผ่านศิลปะการ
เมื่อเวลาผ่านไปหลายคนในกลุ่มมะขามป้อมออกไปทำงานอย่าง ละครเป็นหลักใหญ่ เจ้าหน้าที่ที่เข้ามาทำงานส่วนใหญ่ผันตัวเองมาจาก
อื่น แม้กระทั่ง “ตั้ว” ก็เคยออกไปทำธุรกิจส่วนตัวอยู่พักหนึ่ง แต่ไม่นาน อาสาสมัครอย่างเช่น ปองจิต สรรพคุณ (บาร์เบอร์) ที่เข้ามาสมัคร
หลายคนกลับเข้ามาทำต่อ เป็นอาสาสมัครมะขามป้อมมาตั้งแต่เป็นนักศึกษา
“มันไม่ได้อยู่กันแวบเดียวแล้วอยู่ด้วยกันได้ อยู่ด้วยกันเพราะ “...ตอนนั้นเราอยากเป็นนักแสดง บทอะไรก็ได้ ใจมันรักการ
ผ่านทุกข์สุขมาด้วยกัน ความคิดมันคล้ายกัน บางครั้งโกรธ เบื่อ แต่จะ แสดง เป็นสมาชิกชมรมการแสดง ชาวเขา ศิลปวัฒนธรรมท้องถิ่นที่
ให้ทิ้งก็ทิ้งไม่ได้ มันเป็นเรื่องอุดมการณ์ ความคิดในตัวงานที่ทำ เรา มหาวิทยาลัย เคยไปฝึกร้องลำตัดอยู่กับแม่ขวัญจิตร ศรีประจันต์ ไปตัก
- 24 - - 25 -
Makham.indd 26-27 5/18/09 11:12:56 AM
