Page 34 - 180.สาระจากเวที เติมหัวใจให้สังคม ครั้งที่ 3 ตติยบท
P. 34
ทำได้ตลอดทั้งปีเลย จะทำเก็บไว้ จะทำไปฉายกันเอง
เอาไปดู ผมทำเรื่องมูลนิธิบุหรี่ ผมก็บอกว่าทุกอย่างมัน
มีทางที่จะสื่อสารกัน หลักการ RCN ที่อาจารย์ประเวศ
ให้ไว้ คือ research-communication-network เราใช้
แล้วทำให้การขับเคลื่อนของเราสำเร็จมาก ผมมานี่มี
ความสุขทุกที เพราะได้เห็นคนที่ทำงานคิดอย่างเดียวกัน
ทำให้เรามีกำลังใจ แต่ก็พบคนกลุ่มหน้าเดิมๆ ทั้งนั้น
เราไม่ได้พบคนกลุ่มใหม่ๆ ยังไม่ได้ขยายออกไปนัก
เพราะฉะนั้น ผมคิดว่าเรามีศักยภาพ เรามีองค์กรต่างๆ
ทั้งองค์กรทางดิ่งที่มีอำนาจ มีงบประมาณ ในฐานะสื่อมวลชน ผมบอกว่าเนื้อที่ของ
สื่อมันมีเยอะ โทรทัศน์มีเป็นร้อยสถานี ทั้งเคเบิลทีวี ยูบีซี ดาวเทียม แต่เราต้อง
กล้ารุกออกไป ต้องใช้การสื่อสารสาธารณะให้มากกว่านี้ สมมติเราเห็นคลอง
สกปรก เราต้องการให้น้ำใส เราก็ต้องลอกคลอง ซึ่งเราต้องยอมลุยเลน อาจจะถูก
หนามตำ เสี้ยนตำ กระจกบาด ก็ต้องยอมเข้าไปสู่ปัญหา พื้นที่ของปัญหามีอยู่
เยอะแยะ ในขณะที่เรานั่งคุยกันนี้ มีการสื่อสารอีกนับเป็นล้านๆ ที่พูดกันแต่เรื่อง
ความทุกข์ทั้งนั้น นำไปสู่ในทางที่เลวร้ายทั้งนั้น ทำไมเราไม่เข้าไปใช้เป็นพื้นที่
ทำงานล่ะครับ เอาจิตอาสาที่มีอยู่มาตั้งเป็นอาสาสมัคร เข้าไปในเน็ตที่มันฮิตมากๆ
เพราะเยาวชนเขาอยู่ในโลกส่วนตัว ไม่ได้อยู่ในที่สาธารณะ เพราะฉะนั้น เข้าไปใน
โลกส่วนตัวเขาเลย ผมคิดว่าการกระทำอย่างนี้เท่านั้นแหละที่เราจะทำได้
อรสม สุทธิสาคร : นักเขียนสารคดี
ขอพูดในนามของคนที่มีต้นทุนทางสังคมที่ติดลบ คือทำงานในโลกคนที่
ไร้อิสรภาพ จากที่ได้ไปเห็นได้สัมผัสมามีความรู้สึกว่า มันมีสิ่งดีๆ จิตสำนึกที่ดีในที่
แบบนี้เหมือนกัน เช่น ในโรงพยาบาลราชทัณฑ์ ก็พบว่า ที่สมเด็จพระเทพฯ ท่าน
ทรงทำห้องสมุดพร้อมปัญญาแล้วมติชนไปพัฒนาต่อยอดนั้น สิ่งหนึ่งที่ประทับใจคือ
เรื่องจิตสำนึก จิตสาธารณะ จิตอาสาต่างๆ ที่เกิดขึ้น อย่างการที่ให้นักโทษหญิงไป
ทำประโยชน์ด้วยการอ่านหนังสือให้เด็กตาบอดฟัง อย่างนี้มันก็เป็นการกระตุ้น
จิตสำนึกให้เขารู้สึกมีคุณค่ามากขึ้น เป็นความภาคภูมิใจแล้วก็เป็นสิ่งที่ดีมาก หรือ
การที่ผู้ป่วยบางคนซึ่งหายดีแล้วแต่ว่าเหลือร่างกายแค่ครึ่งหนึ่ง ใช้ชีวิตอยู่บนรถเข็น
๓๔
สาระจากเวที
เติมหัวใจ ให้สังคม
