Page 13 - 180.สาระจากเวที เติมหัวใจให้สังคม ครั้งที่ 3 ตติยบท

ไป และทุกครั้งที่ช่วยเหลือก็ได้รับเสียงตอบรับจากสังคมเป็นอย่างดี”
สิ่งที่เด็กๆ ภาคภูมิใจเป็นอย่างยิ่งคือ ในครั้งแรกก่อนที่จะได้ออกแสดง
ตอนนั้นมีน้ำท่วมที่อุตรดิตถ์ เด็กๆ มาปรึกษากับครูวรเชษฐ์ว่าสงสารพวกที่ถูก
น้ำท่วม จะช่วยเขาได้อย่างไรดี จึงเป็นจุดเริ่มต้นของการ “ให้” โดยเด็กๆ ผู้พิการ

กลุ่มนี้ หลังจากเขาได้รับจาก “ครู” มาแล้วระยะหนึ่ง คุณวรเชษฐ์เติมเต็มเรื่องนี้
ด้วยความภูมิใจว่า
“พอเด็กมาถามก็เข้าทางผมเลยครับ ผมก็บอกว่า ได้แน่นอน ก็นำพวก
เขาไปเล่นเพื่อรับบริจาคพวกข้าวสารอาหารแห้งและเงินทอง ได้เงินเป็นจำนวน
มากก็ส่งให้ทางจังหวัดไปให้ผู้ประสบภัยน้ำท่วมครับ ตั้งแต่นั้นมารู้สึกว่าพวกเขามี
ความสุขกับการเอาดนตรีออกไปเล่นเพื่อช่วยเหลือสังคมต่างๆ และนอกจากนี้ผมก็
มาคิดว่า เราต้องขยายวงกว้างออกไปอีก คือ เอาดนตรีพื้นเมืองนี้ไปสอนให้เด็ก
และเยาวชนในชนบทต่างๆ เมื่อเขาเล่นเป็นแล้วก็ให้ออกไปช่วยเหลือสังคมอีกที”
หลายปีที่ผ่านมา ครูวรเชษฐ์ขลุกอยู่กับศิลปวัฒนธรรม ฝึกเด็กๆ ให้เล่น

เป็น และให้มีจิตสำนึกที่จะใช้ความสามารถนั้นออกไปช่วยเหลือสังคม พ่อแม่
ผู้ปกครองก็ภูมิใจและดีใจที่เด็กไม่ติดเกมและไม่ไปมัวเมาอย่างอื่น ยิ่งทำให้ครูอาสา
คนนี้ทุ่มเทให้กับงานนี้มากขึ้น นอกจากหน้าที่การงานแล้ว เวลาที่เหลือทั้งหมดก็
ให้กับการสืบสานศิลปวัฒนธรรมต่างๆ ตลอดมา และนอกจากสอนดนตรีแล้ว ครู
วรเชษฐ์ยังได้ไปศึกษาหลักสูตรครูสมาธิจากพระเทพเจติยาจารย์ หลวงพ่อวิริยังค์
สิรินธโร วัดธรรมมงคล ที่กรุงเทพฯ แล้วนำมาช่วยเสริมการสอนศิลปะอีกด้วย
“คือ ก่อนที่จะฝึกดนตรี หรือจะฝึกอะไรก็ตาม ก็ให้เขามาฝึกสมาธิกัน

ก่อน ซึ่งขณะนี้วิชาสมาธิช่วยเด็กได้มาก มีเด็กๆ ที่พิการทางสายตาเขาบอกผม
ว่า ถึงแม้เขาจะมองไม่เห็นแต่เขาจะนั่งสมาธิให้ถึงตาในให้ได้ อันนั้นเป็นความ
มุ่งหวังของเด็กๆ ในความเป็นจริงก็สุดแท้แต่บุญวาสนาและความเพียรของเขา...
...ผมอยากจะเชิญชวนทุกท่านช่วยกันรณรงค์และหาทางว่า จะทำอย่างไร
ให้บุคลากรที่อยู่ในหน่วยงานใหญ่ๆ ซึ่งผมเชื่อว่าเขามีภูมิปัญญาอยู่มาก คนกลุ่มนี้
หากได้รับการสนับสนุนและดึงออกมาเป็นอาสาสมัครช่วยเหลือสังคม ผมเชื่อว่าจะ
ทำให้สังคมนี้น่าอยู่ขึ้นอีกมากครับ เพราะคนที่จะมาทำงานอาสาสมัครนั้น ก็ต้องมี
หลักมั่นคงในชีวิตก่อน ลองสำรวจดูว่าในหน่วยงาน มีภูมิปัญญาอะไรอยู่ และ
ชักชวนเขามาทำงานอาสาสมัครเพื่อสังคมตามความถนัดของเขา”

ตติยบท : ๑๓
ง่ายงาม...ตามวิถีแห่งการให้