Page 97 - hia_04_2010
P. 97
97
ประสบการณ์จริง HIA 5 พื้นที่ 5มุม
...พื้นที่สาธารณะของชุมชนจะมีเจ้าของได้อย่างไร?...คือคำถามสำคัญ
ที่ทุกคนอยากรู้
การสืบสาวราวเรื่องเพื่อหาคำตอบร่วมกันเริ่มต้นนับหนึ่งอย่างเงียบๆ
จาก 3 คนคือ วิฑูรย์ บัวโรย สมศักดิ์ อบเชย และสุพจน์ สินสุวรรณ์ ซึ่งล้วนเป็น
ชาวบ้านดอนสำราญ ตำบลแม่รำพึง และใช้ประโยชน์จาก “ป่าพรุ” ที่อยู่ใกล้
บ้านแห่งนี้เช่นเดียวกับคนรุ่นปู่ย่า
“ยอมรับว่าตอนแรกก็กลัว” สุพจน์เล่าย้อนถึงความรู้สึกในห้วงเวลานั้น
และการก้าวข้ามความหวาดกลัว ซึ่งใช้เวลานานหลายเดือนก็นำไปสู่การ
รวมตัวกันของชาวบ้านทั้งจากตำบลแม่รำพึงและพื้นที่ใกล้เคียง พร้อมกับการ
ทำหน้าที่ตรวจสอบถึงความไม่ชอบมาพากล ที่เริ่มต้นจากการยื่นหนังสือ
ฉบับแรกถึงสถานีพัฒนาทรัพยากรป่าชายเลนที่ 8 เพื่อให้ตรวจสอบว่า...
...การโค่นทำลายแบ่งผืนป่าพรุที่ไม่เคยมีใครครอบครองมาก่อน เพื่อ
เตรียมออกเอกสารสิทธิ ชอบด้วยกฎหมายหรือไม่?
คำตอบจากหน่วยงานที่ได้รับหนังสือร้องเรียนระบุว่า “ผลการตรวจสอบ
ในเบื้องต้นพบว่าน่าจะมีการออกเอกสารสิทธิโดยมิชอบ เนื่องจากพื้นที่ดังกล่าว
ไม่เข้าหลักเกณฑ์ที่จะสามารถออกเอกสารสิทธิใดๆ ได้” จึงแปรเปลี่ยนเป็นพลัง
ของการคัดค้านในเวลาต่อมา
ขณะเดียวกันแผนที่แผ่นโตฉบับภาษาอังกฤษ ซึ่งมีบุคคลลึกลับนำมา
วางทิ้งไว้ ณ ร้านขายส้มตำของวิฑูรย์ บัวโรย ก็นำไปสู่การต่อ “จิ๊กซอว์” สำคัญ
นั่นคือทำให้ชาวบ้านได้รับคำตอบที่ชัดเจนว่า เครือสหวิริยาคือผู้ต้องการใช้
ผืนป่าพรุแม่รำพึงเพื่อก่อสร้างโครงการโรงถลุงเหล็กขนาดใหญ่มหึมา
และนับจากนั้นเป็นต้นมา การแกะรอยผู้บุกรุกผืนป่าพรุของชาวบ้าน
แม่รำพึงท่ามกลางความหวาดกลัวจากกลุ่มทุนและกลุ่มอิทธิพลในท้องถิ่น ก็
ไปสู่การเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญ ทั้งต่อโครงการโรงถลุงเหล็กของเครือ
สหวิริยา และความสมัครสมานสามัคคีของชาวบ้านร่วมชุมชนเดียวกัน
