Page 84 - PDF_merged
P. 84
ทางเดินในชีวิตของมนุษย์ช่างโดดเดี่ยว แม้จะเกิดมา
ตามล�าพัง และต้องจากโลกนี้ไปเพียงล�าพัง แต่ระหว่างเส้นทาง
ชีวิต มีผู้คนมากมายที่เราได้พานพบ ผูกพันเกาะเกี่ยว และไม่
ปรารถนาจะจากพราก
ต่อหน้าการแตกดับของกายสังขาร เมื่อลมหายใจ
สุดท้ายขาดห้วง ฉันกลับพบว่าแท้แล้วมนุษย์ช่างเปราะบาง
และปรารถนาสุดท้ายหากเลือกได้ เราต่างปรารถนาจะจากไป
ในท่ามกลางความอบอุ่น แวดล้อมด้วยผู้คนที่รักและคุ้นเคย
ความตายอันอ้างว้าง หนาวเย็นยะเยียบ ในโลกที่มีแต่
ผู้คนแปลกหน้า ห่างไกลบ้านและญาติมิตรที่คุ้นเคย คงเป็น
โลกที่ไม่มีใครปรารถนาจะพานพบ แต่ส�าหรับคนในโลกหลัง
ก�าแพงที่ต้องอาญาแผ่นดิน ลมหายใจสุดท้ายของพวกเขาพราก
จากโลกนี้ไปอย่างเงียบงัน ชวนสลดรันทด น่าสะทกสะเทือนใจ
และทุกข์ทรมาน
กว่า ๔ ปีของการท�างานจิตอาสาในทัณฑสถานโรง
พยาบาลราชทัณฑ์ ที่ฉันและเพื่อนในกลุ่มนิมนต์พระภิกษุ คือ
พระศากยวงศ์วิสุทธิ์ (ดอกเตอร์อนิลมาน ธัมมสากิโย) กุลบุตร
ศากยะ ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดบวรนิเวศวิหารมารับบิณฑบาตเดือน
ละครั้ง เพื่อให้ผู้ต้องขังเจ็บป่วยได้ใส่บาตร และเพื่อเป็นก�าลังใจ
ในยามป่วยไข้
ผู้ป่วยของที่นี่ถูกส่งตัวมาจากเรือนจ�าทั่วประเทศ ทั้งใน
ข้ อ ส อ บ สํ า คั ญ ชื่ อ ‘ค ว า ม ต า ย’ 83
