Page 86 - PDF_merged
P. 86
ตามร่างกาย ชีวิตของพวกเขาอยู่ในวิจารณญาณของหมอ
เพราะผู้ป่วยไม่อยู่ในสภาพที่จะแสดงเจตจ�านงว่าจะเลือกวาระ
สุดท้ายของตนเช่นไร
“เดือนหน้าลุงก็จะได้พักโทษกลับบ้านแล้ว” เสียงลุง
คนหนึ่งที่คุ้นหน้ากันมาเป็นแรมปีพูดด้วยความดีใจ ดวงหน้า
ของแกมีรอยยิ้ม แม้จะมีอาการหอบเหนื่อย
มาวันนี้ร่างที่นอนหมดลมหายใจอยู่ตรงหน้าคือเจ้าของ
ค�าพูดที่บ่งบอกความหวัง อิสรภาพที่ปรารถนาเป็นเพียงความ
ฝันที่มิอาจเป็นจริง
“น่าเสียใจนะ เขาจะพ้นโทษวันพรุ่งนี้แล้ว แต่ต้องมา
ตายไปก่อนพ้นโทษแค่วันเดียว” ผู้ต้องขังผู้ท�าหน้าที่ช่วยเหลือ
งานเจ้าหน้าที่บอกเล่าถึงผู้ป่วยอีกรายที่เพิ่งจากไป
อีกชั่วไม่ถึง ๒๔ ชั่วโมง เขาก็จะได้กลับบ้าน การสิ้นลม
หายใจในโรงพยาบาลเรือนจ�า กับการสิ้นลมหายใจในบ้านหลัง
เดิม ในห้องที่เคยคุ้น มีญาติมิตรที่รักใคร่ อบอุ่นคุ้นเคย ช่าง
แตกต่างกันไกลราวคนละโลก...
ผู้ป่วยระยะสุดท้ายบางรายติดต่อญาติไม่ได้ ต้องตาย
จากไปอย่างศพอนาถาไร้ญาติ
เพราะตระหนักว่าผู้ป่วยห่างไกลจากบ้านและญาติมิตร
บุคลากรของโรงพยาบาลแห่งนี้จึงเห็นคุณค่าของการดูแลผู้ป่วย
ระยะสุดท้าย เพื่อให้จากไปอย่างสงบ
ฉันจ�าภาพของผู้ป่วยหญิงคนหนึ่งที่แม้จะอ่อนล้าด้วย
พยาธิจากมะเร็งปอด มีอาการหอบเหนื่อย ร่างกายผ่ายผอม
ข้ อ ส อ บ สํ า คั ญ ชื่ อ ‘ค ว า ม ต า ย’ 85
