Page 42 - PDF_merged
P. 42
ช่วง แต่ใจก็พยายามมีสติรู้ตัวอยู่เสมอในทุกขณะ แม้ขณะที่
เท้าสัมผัสพื้นก็ถือเป็นการเดินจงกรมได้ ไม่ว่าจะเดินจากที่พัก
ไปที่ท�างาน หรือการเดินในห้องผ่าตัด
“คนไข้เป็นศูนย์กลางของความทุกข์ที่ส่งจากตัวเขาสู่
คนรอบข้าง ถ้าเขามีทุกข์เกิดขึ้นในใจจะส่งผ่านความทุกข์นั้น
สู่คนในครอบครัว ผมเคยเจอปัญหาคล้ายกัน แต่ใจเรามีวิธี
จัดการกับปัญหา จึงไม่ฟูมฟายเหมือนเมื่อก่อน เมื่อเจอความ
ปวด ใจเรามีวิธีรับมือ ไม่กดดันตัวเองและคนอื่น ไม่เอาทุกข์
ในใจเราแพร่ไปสู่คนอื่น ครูบาอาจารย์สอนว่าการภาวนาข้อแรก
คือเราต้องรักษาศีล ภาวนาด้วยการท�าสมาธิเพื่อให้ใจตั้งมั่น
เมื่อก่อนเราไม่มีพื้นฐานอะไร เราเสียเวลาไปหลายปี ตอนหลัง
พบว่าเราสามารถใช้ทั้งสติและสัมปชัญญะในการเรียนรู้ความ
จริงที่เข้ามาได้
“แม้ขนาดฝึกใจมาดีแล้วจนใจตั้งมั่นมีก�าลัง ล่าสุดนอน
อยู่ในห้องไอซียูและออกจากไอซียูอีกหลายวัน เห็นความปวด
เห็นเวทนาที่เกิดขึ้นก็แทบจะเอาไม่อยู่ นี่ถ้าเราไม่ฝึกมาก่อน
อาจสติแตก ทนไม่ไหว บางทีปวดจนเกินขีดจ�ากัดจนขนาด
ภาวนาก็เอาไม่อยู่ ครูบาอาจารย์ท่านให้วางใจว่าถึงขณะนั้น
จริงๆ ให้เอาร่างกาย จิตใจเราเป็นดอกไม้บูชาพระ ดอกไม้จะ
เหี่ยวแห้งยังไงก็ไม่ต้องห่วงแล้ว
“ผมดูคนไข้ระยะสุดท้ายในโรงพยาบาล คนไข้ผม
ส่วนใหญ่ไม่ได้ภาวนามาก่อน พอถึงเวลาเจอปัญหาก็ย�่าแย่
โอกาสทองของชีวิตผ่านเข้ามาเรื่อยๆ แต่คนส่วนมากมองไม่
ข้ อ ส อ บ สํ า คั ญ ชื่ อ ‘ค ว า ม ต า ย’ 41
